home Blog

Crash Bandicoot 4: It’s About Time (PS4) review – Het werd tijd!

Woebegedjab? Hoegoeda? Hoe heet dat dekselse masker dat Crash Bandicoot vroeger voor zijn gezicht droeg voor extra bescherming? In plaats van het op te zoeken op internet, besloot de redactie van Mensroom erover te discussiëren. De aanleiding was natuurlijk de release van Crash Bandicoot: It’s About Time. En het werd wel weer eens tijd voor een nieuwe Crash Bandicoot. In deze review lees je er alles over. En voor ik het vergeet te zeggen: ‘Aku Aku’ is de naam. Zaten we toch dicht in de buurt. Dennis Van der beek

Na een ontsnapping uit gevangenschap, besluiten Dr. Neo Cortex en Dr. Nefarious Trophy wat gaten in diverse dimensies te creëren, waardoor er allerlei krachtige maskers vrij komen. Dit is natuurlijk geen goed nieuws voor Crash & Co, dus moeten ze ervoor zorgen dat deze niet in de verkeerde handen vallen. 

Dat is in een notendop het verhaal van Crash Bandicoot: It’s About Time. Het flinterdunne verhaal wordt via, soms grappige, maar altijd kleurrijke en mooie tussenfilmpjes uit de doeken gedaan. Net als de tussenfilmpjes, mag het uiterlijk tijdens de gameplay ook indrukwekkend genoemd worden. De diverse levels variëren van industrie-achtige gebieden met allerlei robots en machines tot piratenschepen met tot op de tanden bewapende zeedieren. Een ding hebben ze allemaal gemeen: ze zijn tot de nok toe gevuld met details. Een kleine kanttekening hierbij is dat het soms een beetje onoverzichtelijk wordt tijdens het platformen.

De eerder genoemde maskers zorgen ervoor dat Crash en Co op bepaalde momenten over bepaalde krachten kunnen beschikken. Zo is er een masker dat bij het opzetten bepaalde platformen laat verdwijnen en andere juist weer laat verschijnen. Je raadt het al: om verder te komen moet je steeds het masker op en af zetten, wat leidt toch situaties waarbij je je adem regelmatig inhoudt. Verderop in het spel breidt het aantal maskers zich uit, waardoor je bijvoorbeeld tijd vertraagt, of aan de gang gaat met de zwaartekracht. In sommige gevallen moeten de maskers in een rap tempo afgewisseld worden. 

oud, vertrouwd en lastig

Als je de eerdere Crash Bandicoot-games gespeeld hebt, kan je je vast nog herinneren dat ze vrij lastig waren. Crash Bandicoot: It’s About Time borduurt voort op dezelfde formule en zorgt ervoor dat je het nog steeds lastig hebt wanneer je door een level rond stuitert. Zeker als je de ouderwetse modus inschakelt, waarbij je regelmatig teruggezet wordt naar het begin van een level. De moderne variant maakt het je iets makkelijker, door het aantal keer dat je dood gaat op te tellen en je te laten beginnen vanaf het laatste checkpoint. Zeker als je voor het verzamelen van alle kistjes gaat, zal het aantal keer dat je dood gaat snel oplopen tot tientallen keren per level. Overigens unlock je skins  voor Crash en Coco (je kan met meerdere personages spelen) en andere extra’s door zoveel mogelijk gems te behalen

De levels volgen doorgaans een vast pad en wisselen tussen tweedimensionale gedeeltes en driedimensionale gedeeltes. Zelfs de levels waarbij je naar jezelf toe rent zijn weer van de partij. Herinneren jullie die vallende rotsblokken uit de eerste Crash Bandicoot nog? De checkpoints in de levels zijn overigens een verademing, want naast het feit dat de moeilijkheidsgraad vrij hoog is, zijn de levels vaak behoorlijk lang. Het is geen overbodige luxe om af en toe een adempauze te nemen, want voor je het weet zit er weer iets achter je aan, of sta je over een rails te schuiven. 

niet alles is rozengeur en maneschijn

Mijn laatste herinneringen aan Crash Bandicoot dateerden van eind jaren negentig, maar het opstarten van Crash Bandicoot: It’s About Time gaf me al snel het nostalgische gevoel dat ik als middelbare scholier had. Dat is over het algemeen positief, maar toch zijn er wat minpunten te vinden in deze nieuwe game. Zo lijkt het af en toe net niet helemaal lekker te spelen. Je maakt bijvoorbeeld een normale jump, maar je valt toch net langs het platform heen. Hoewel er continu een marker onder je zit, waarmee je kan zien waar je terechtkomt, is het toch regelmatig zo dat je zomaar ergens langs springt, waardoor het soms net niet zo vloeiend aanvoelt als in concurrerende platformgames. 

De eindbaasgevechten zitten ook op het niveau irritant. Dat komt niet zozeer dat ze belachelijk moeilijk zijn, maar meer omdat de handelingen die je moet uitvoeren saai zijn. Ontwijk een aantal dingen, dash ergens tegen aan, spring binnen de tijd van platform naar platform en raak de eindbaas. Als je tussendoor een paar keer net niet snel genoeg bent, leg je het loodje en begin je weer bij het checkpoint. Het voegt helemaal niets toe. 

met een gerust hart

Dankzij het feit dat het soms net niet soepeltjes genoeg verloopt en de weinig inspirerende boss fights, kijkt Crash Bandicoot: It’s About Time op een klein afstandje toe naar de echte platformtoppers. Echter, als je van het genre houdt, of van Crash Bandicoot, kan je deze game met een gerust hart kopen. De game doet verder namelijk precies wat je ervan verwacht, biedt je meer dan voldoende uitdaging en ziet er bijzonder fraai uit. 

Monster Truck Championship (PS4) review – Race-culthit in wording

Met extravagant spectaculaire shows heeft het Monster Trucks genre vooral in de USA, het land waar over-the-top entertainment een religie is, een grote fan-base. In Europa zijn we niet zo vertrouwd met de sport, dus toen we Monster Truck Championship opstartten, hadden we eigenlijk geen idee wat we moesten verwachten. Met een open geest en een groot blik Budweiser hebben wij het voor jou uitgezocht. Alain Van Der Steen

De eerste woorden die bij het zien van het menu opkomen zijn “klein budget” en “verzorgd”. Om op de feiten vooruit te lopen, dat vat het prima samen. Monster Truck Championship is een klein appartement dat met liefde en aandacht, zo smaakvol mogelijk is ingericht en geen 7-slaapkamers-en-3-badkamers villa, die er aan de buitenkant geweldig uitziet maar binnen kaal en nihilistisch gemeubileerd is.

De keuzes die je hebt zijn klassiek en beperkt: Career, Quick Play, Multiplayer en dat was het. De carrière modus is uitgebreid en beperkt tegelijk. Er zijn 3 leagues die je moet veroveren, elk met een scala aan events die bestaan uit enkele of alle van 4 types wedstrijden: Race, Drag Race, Freestyle en Destruction. Er is een sterk aan te bevelen training onderdeel, dat je o.a. laat kennis maken met de 4-wiel besturing. Zowel de voor- als achteras kunnen apart bestuurd worden. Dat is in 1e instantie wennen. Vrij snel zal je echter instinctief het besturen van je achteras gebruiken bij extreem scherpe bochten of bij het opvangen van een uit de hand gelopen drift.

bring it on

Tijdens een race moet je over een bochtig en allesbehalve vlak circuit, zo snel mogelijk een beperkt aantal ronden afleggen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan wanneer het je het gevoel hebt dat je een olifant op LSD probeert te besturen tussen 7 andere flippende mastodonten, op een baan die maar net breed genoeg is voor 2 olifanten. Je went echter snel aan de besturing, waardoor je met de juiste dosis zelfvertrouwen jezelf in boeiende races kan storten. Vooral in de mooie cockpit view wordt het interessant, omdat je de zwaar uit de kluiten gewassen wielen niet kan zien. Clipping points krijgen op die manier soms ongewild een nieuwe betekenis.

Drag races suggereert dat je zo snel mogelijk een kort stuk rechtdoor moet opschakelen, maar dat is maar gedeeltelijk waar. Je zal een kort, bochtig en hobbelig parkoers van twaalf tot max twintig seconden zo snel mogelijk moeten afleggen in 1-tegen-1 races. Dat levert spannende, korte sprints op. Een goede start met het perfecte toerental levert vaak die paar cruciale tienden op voor de winst.

Bij Freestyle moet je punten scoren met het uitvoeren van de meest spectaculaire tricks die je op 4 wielen zal zien. In den beginne lijkt het alsof je probeert om Arnold Schwarzenegger ballet te laten dansen maar ook hier is de leercurve acceptabel. Bij Destruction vergaar je punten met het vernielen van strategisch opgestelde objecten. Voor beide disciplines zijn combo’s aan elkaar rijgen de formule voor succes.

I’ll be back

De leercurve is over heel de game uitdagend maar niet te steil en de upgrade mogelijkheden, zowel visueel als qua prestatie, zijn relatief uitgebreid. Het valt eerst tegen om je 1.400 pk brakende machine in de hand te houden, maar voor je het weet heb je de boel opgefokt naar een slordige 1.900 pk omdat je vindt dat het wat sneller mag gaan. Alle 4 disciplines zijn leuk maar dreigen na een tijdje eentonig te worden. Toch is Monster Truck Championship zo’n game waarbij je na de zoveelste race denkt dat je er echt genoeg van hebt, om dan alsnog enthousiast het volgende event te selecteren. Dat maakt dat je op lange termijn de game niet elke dag uitgebreid zal spelen maar wel regelmatig zal opstarten wanneer je tussendoor een half uurtje de tijd hebt.

aangename verrassing

Monster Truck Championship is geen hoogvlieger, maar pretendeert ook niet om dat te zijn. Grafisch lijken we terug in de tijd te gaan maar het geluid is degelijk. Met een besturing en een gameplay die het midden houdt tussen simulatie en arcade kan deze game echter interessant zijn voor een breed publiek van race gamers. Kudo’s voor de makers voor de moed om een niet alledaags racegenre naar de gameconsoles te brengen. Deze game is verre van perfect maar ik denk gevoelsmatig dat hier meer inzit, zodat met het juiste budget, Monster Truck Championship kan uitgroeien tot een erg vermakelijke cult gamereeks. M

België heeft eigen videogamemuseum

0

Het is geen algemene kennis, maar België heeft een gamer die eigenlijk al een tijdje in een museum hoort, namelijk ondergetekende. Nu komt daar ook nog een videogamemuseum bij. Alain Van Der Steen

Op de hele planeet zijn er slechts zeven videogamemusea, en eentje daarvan is verhuisd van Frankrijk, in Schiltigheim bij Straatsburg, naar Brussel. Een absolute primeur dus voor België! Het Pixel Museum, opent vanaf 17 oktober 2020 zijn deuren in het historische Hotel des Douanes, op de site van Tour & Taxis. Dit is een voorlopig onderkomen, tot men in 2021 een vaste stek heeft in de Sheds van Tour & Taxis.

Een uitgebreide collectie van meer dan 250 games en ruim 2.000 items belicht de geschiedenis van gaming en bijhorende merchandising. Wat dat alles extra leuk maakt, is dat het Pixel Museum interactief is! Bezoekers kunnen op meer dan 50 consoles en speelautomaten, oude én nieuwe games testen. Uiteraard virusvrij voor zowel mens als machine.

Omdat het Pixel Museum kan terugvallen op een uitgebreide collectie van bijna 20.000 stuks zal de tentoonstelling regelmatig vernieuwd kunnen worden. Leg mijn abonnement maar al klaar.

Open op donderdag (10-18 uur), vrijdag (14-22 uur), zaterdag & zondag (10-18 uur)

Tennis World Tour 2 (PS4) review – Op de juiste koers

Tennis World Tour 2 slaat de bal op sommige vlakken keihard in het net, maar is al bij al een fijn tennisspel.

Na de release van het eerste deel in 2018, is op 22 september Tennis World Tour 2 verschenen. Het eerste deel werd niet goed onthaald en om deze reden koos uitgever Nacon een nieuwe ontwikkelaar. Big Ant Studios kreeg dus een grote verantwoordelijk. Hebben ze het goed gedaan of compleet gefaald? Jeremy Blommaert

Als je eerder al een sportspel hebt gespeeld dan kan je van het genre bepaalde zaken verwachten. Ikzelf bevind me dus in dit geval, wel kan ik zeggen dat het voor mij de eerste tennisgame ooit wordt. Hiermee kan ik dus niet vergelijken met een vroegere hit zoals Topspin uit 2003.

Wanneer je het spel opstart krijg je de keuze uit exhibition, waaruit je kan kiezen tussen singles of doubles in een lokale match. Doubles is hierbij een nieuw onderdeel, de community schreeuwde hierom na het eerste deel. De tweede keuze die je krijgt is de carrère modus, hier ga je ongetwijfeld het meeste tijd insteken. Als derde optie heb je Tournament, hier kan je twee bekende toernooien spelen: Roland Garros en Tie Break Tens, je kan ook een custom tournament aanmaken. Dit is allemaal lokaal. Tenslotte heb je online, hier kan je online leagues spelen en is het doel om hoger in rang te stijgen. Je kan ook een custom of quick match aangaan.

in de voetsporen van Clijsters en Henin

Je maakt je personage aan en probeert je evenbeeld na te maken. De gezichten zijn niet bepaald mooi, je kiest eerst uit voorgemaakte spelters en kan ze achteraf nog verder manipuleren. De opties zijn voldoende maar gaan geen schoonheidsprijs winnen. Ik stoorde me er niet aan omdat ik geen hoge verwachtingen had. Waar ik me wel aan stoorde was de startoutfit. De kledij bestaat uit echte merken, al zijn grote merken zoals Adidas en Nike niet aanwezig. De T-shirt waarmee je begint is spuuglelijk en je moet hier even mee spelen vooraleer je nieuwe dingen vrijspeelt. De kledij wordt mooier des te hoger de level is. Jammer genoeg spreken we dan over items vanaf het hoge level vijftien. Je kan kiezen om een gelicenseerd racket te kopen of helemaal je eigen racket samen te stellen.

In je carrière ga je net zoals de profs heel de wereld rond en speel je wedstrijden en tornooien om steeds hoger op de ranking te geraken. Uiteindelijk kan je terechtkomen op Roland Garros, het grote tornooi van dit spel. Bijna iedere locatie is ongelicenseerd en dus ook onbestaande, wel zijn ze geïnspireerd op echte locaties. Dit geldt ook voor het competitieve aspect, meeste wedstrijden en tornooien zijn niet gelicenseerd. Dit maken bv de stadions saai. Je ziet geen merken en waar de merken zouden staan, staat Tennis World Tour 2. Dit voelde voor mij eerder goedkoop aan en haalde me uit de inleving.

Ik had graag fictieve merken gezien om toch de inleving te behouden, eventueel de naam van het stadion in het net in plaats van de naam van het spel. Ondanks dat is de carrière wel zeer fijn om te spelen, vooral door de variatie in omgevingen en tornooien. Wil je voor een tornooi gaan, een oefenmodus, trainen, een nieuwe trainer inhuren of gewoon even rusten? Jij kan het telkens bepalen. Wil je graag zien wat er komen gaat? Dan kan je de kalender raadplegen om je zo voor te bereiden op jouw volgende prijs.

the good, the bad and the ugly

De gameplay zit goed in elkaar. Tennispotjes kunnen zeer fijn en tactisch uitdraaien. De animaties zijn zoals ze horen te zijn. In het begin zal het even als een moeilijk spel aanvoelen, tot je de een manier van aanpak hebt gevonden. Als je op dat punt bent, kunnen matchen voorspelbaar en eentonig worden. Om de eentonigheid tegen te gaan kan je best online spelen, al is het soms wat wachten op een tegenstander. Meestal wordt het een potje tussen Federer en Nadal. Eén van de grootste hoofdzondes is het ontbreken van Novak Djokovic.

hoop doet leven

De nummer één van de wereldranglijst hoort eigenlijk verplicht in de game te zitten. Een FIFA zonder Messi of Ronaldo kan niet door de beugel en dat vind ik ook bij dit spel. Desondanks zijn de aanwezige namen zeker voldoende en zien ze er goed uit. Al had ik persoonlijk graag nog een Clijsters of Henin gezien als een soort legend. ‘Hoop doet leven’ zegt Will Tura. Om optimaal van het spel te kunnen genieten moet je de Ace Edition aanschaffen. Anders heb je geen Roland Garros in carrière en kan je geen bekende tornooien lokaal spelen. Als je de Ace Edition niet hebt zal je over geen enkel gelicenseerd stadion beschikken wat er voor kan zorgen dat je jezelf bekocht zou voelen indien je de standaard editie aankoopt.

Het spel kan snel saai worden en dit komt door het ontbreken van commentaar tijdens matchen. Het ontbreken van muziek tijdens matchen. Geen cut scènes of gebeurtenissen tijdens career zoals bijvoorbeeld in andere carrièremodi in andere sportspellen.. Er is ook een store aanwezig, waarbij je enkel gebruik kan maken van in-game currency. Je kan absoluut geen echt geld gebruiken om je progressie te boosten. Een zeer goed punt. Het nadeel is dat de store voor kaarten is. Deze kaarten kan je gebruiken tijdens matchen en geven bonussen of kunnen tegenstanders saboteren.

voor de liefhebber

Het algemene gevoel dat ik kreeg is dat het overbodig is. Het kan nuttig zijn maar dan moet je verdomd goede kaarten verzameld hebben en dan ben je wel even bezig. Ik heb de kaarten nooit echt moeten gebruiken. Ook in het online gedeelte rekende ik niet op de kaarten. Als speler heb je het gevoel dat zoiets er in moest omdat andere sportspellen een gelijkaardig systeem hebben. Als je alles optelt zou je vermoeden dat het spel onaf verschenen is en dit kan zeker. Ik denk dat het ook te maken heeft met de grote van de studio en het budget. Als je hiermee rekening houdt dan lijkt Tennis World Tour 2 absoluut een top game voor de tennisliefhebber. Koop de Ace-Edition (60 euro) en niet de Standaard (45 euro). M

Zalando verkoopt nu ook tweedehandse mode

0

In onzekere tijden kiezen mensen steeds vaker voor tweedehands kledij. Zalando, Europa’s grootste online platform voor mode en lifestyle, lanceerde deze week een nieuw aanbod op de Belgische markt: de categorie Pre-owned. Of met andere woorden: kleding dat al eens gedragen werd. Pieter Kesselaers

Dankzij het nieuwe pre-owned aanbod kunnen klanten hun artikelen moeiteloos en met gratis verzending inruilen bij Zalando. Om het klanten nog gemakkelijker te maken om de inhoud van hun kleerkast bij te houden, werden de mogelijkheden in Zalando’s ‘verlanglijst’ geüpdatet. Klanten kunnen nu automatisch artikelen zien die ze bij Zalando gekocht hebben en kunnen ook items uploaden die ze ergens anders gekocht hebben, om deze met slechts enkele klikken te verkopen. Na het verkopen van items, kunnen klanten kiezen voor een Zalando-cadeaubon voor het respectievelijke bedrag of om met het bedrag een van de twee goede doelen te steunen: het Rode Kruis of WeForest.

Alle pre-owned items die bij Zalando worden aangeboden zijn gecontroleerd op kwaliteit om een dagvers curated assortiment te bieden aan miljoenen klanten. Bovendien geldt hetzelfde ongeëvenaarde gemak van Zalando met gratis verzending, dezelfde betaalopties en gratis terugsturen. In lijn met Zalando’s engagementen op vlak van duurzaamheid, test het bedrijf plasticvrije verpakkingen voor alle bestellingen uit de pre-owned-categorie en wordt enkel gerecycled papier gebruikt.

“De interesse in pre-owned mode is groot en groeit, vooral bij millennials. We weten dat onze Belgische klanten graag plaatsmaken in hun kast door hun items een tweede leven te geven en in te ruilen voor iets nieuws”, zegt Jacintha De Graaf, Head of Zalando Benelux.”En toch missen klanten een gemakkelijke en betrouwbare oplossing die alles combineert: moeiteloos inruilen van items die ze niet meer willen dragen en een aangename ervaring bij het online shoppen van pre-owned mode. Zalando is het eerste modeplatform dat deze klantenbehoeftes op grote schaal beantwoordt.” M

BR 05 Blue Gold van Bell & Ross heeft 18 karaat goud

0

We zijn altijd te vinden voor de minimalistische uurwerken van Bell & Ross. De BR 05 Blue Gold is daar geen uitzondering op. Pieter Kesselaers

Het nieuwe model van horlogefabrikant Bell & Ross is meer dan uurwerk. Door de 18 karaat roségouden kast, noem je de Bell & Ross beter een juweel. De BR 05 is reeds een iconisch horloge dankzij haar vierkante vorm, ronde wijzerplaat die instaat voor optimale leesbaarheid, de brede afmetingen en de efficiëntie van het functioneel design. De BR 05 Blue Gold werd speciaal ontworpen voor de stad, is modern en comfortabel en is de perfecte bondgenoot voor stedelijke ontdekkingsreizigers. Dit uurwerk gaat de dialoog aan tussen kleur en materiaal, wat het een tijdloos en uniek stuk maakt. M

 

MAVEN: high-end vleesrestaurent in Antwerps pakhuis op ‘t Zuid

0
foto: Willem Van Puyenbroeck

Het getuigt van een flinke portief lef om in een tijdperk waarin vegetariërs als hip en trendy beschouwd worden, een vleesrestaurant uit de grond te stampen. Beenhouwer Luc De Laet, ondernemer Wim Van der Borgt en keukentalent Jules Koninckx serveren in MAVEN betaalbaare vleesgerechten van dieren uit Europa. Pieter Kesselaers

    foto: Willem Van Puyenbroeck

‘Het meisje dat alles weet’ in het Hebreeuws en ‘one who understands’ in het oud-Engels. Dit is de vertaling van de zorgvuldig gekozen naam MAVEN van het nieuwe vleesrestaurant in de Luikstraat op het Antwerpse Zuid. Om precies te zijn is het het pakhuis Luiknatie dat omgetoverd werd tot een karaktervolle eetgelegenheid,  waar je 7/7 kan dineren en lunchen. Het stukje geschiedenis herleeft zo in alle glorie.

eerlijk vlees

En dan heb je nog het vlees. We zouden haast vergeten dat er ook gegeten kan worden. Niet onbelangrijk voor een restaurant. MAVEN zet volop in op betaalbaar kwaliteitsvlees. In een interview met De Tijd gaf De Laet ooit toe dat we te veel vlees aten. ‘We eten best wat minder, maar wel beter vlees’, klonk het. Je vindt er dan ook alleen vlees waarvan de origine gekend is. Meestal uit Europa en steeds onder het goedkeurende oog van het trio. Wie voedde de dieren en, vooral, in welke omstandigheden leefden ze. M

Luikstraat 4, 2000 Antwerpen
website: www.maven-antwerp.be
Tripadvisor: MAVEN noble meat craft Antwerpen

openingsuren

maandag t.e.m. vrijdag : 12u – 14u en 18u – 22u
zaterdag : 18u – 23u
zondag: 11u30 doorlopend open tot 22u

‘Viva Sara is koffie en thee met een verhaal’

0
viva sara

Je kan een bakje troost drinken en je kan een bakje troost drinken in stijl. Bij Viva Sara in Vichte gaan ze resoluut voor het tweede. Sinds 1987 zetten Fernand en Catherine, samen met hun zonen Bart en Peter Deprez zich dagdagelijks in om gasten te verblijden met de kenmerken, geuren en aroma’s van hun koffie en thee. Want zeg nu zelf, er gaat toch niets boven een lekkere kop koffie? Pieter Kesselaers

RIDE 4 (PS4) review – Frustrerend leuk

De RIDE-franchise heeft in de voorbije drie edities de ambitie getoond om zich als de Gran Turismo van de tweewielers te profileren. Of dat een goeie zaak is of niet laat ik in het midden want GT schittert met een uitgebreid aantal voertuigen en prachtige graphics maar komt tekort op andere vlakken die van een game een echte sim racegame maken. Benieuwd welke richting RIDE 4 is ingeslagen, ruilen we ons mondmasker en ontsmettingsgel voor een helm en handschoenen en starten onze PS4 motor. Alain Van Der Steen

Om direct bij de carrière modus met de motor in huis te vallen, valt het op dat er nog meer mosterd bij GT wordt gehaald. Je kiest om te starten in de Europese, Aziatische of Amerikaanse league. Elke league vertegenwoordigt een aantal circuits binnen die geografische zone. Door punten te scoren bij het behalen van bronzen, zilveren en gouden doelstellingen, werk je jezelf naar een puntenaantal dat het rechtvaardigt om mee te doen aan de Wereld League. Dat puntenaantal bereik je alleen wanneer je op alle onderdelen minstens de bronzen doelstelling hebt behaald. Van daaruit kan je je opwerken naar De World Superbikes en de World Endurance Leagues.

Zoals bij GT moet je eerst allerlei proeven afleggen om je vaardigheden te tonen en een licentie te behalen om aan de league te mogen meedoen. Echte kampioenschappen zijn er niet dus je betrokkenheid bij het geheel is matig. Elke league wordt in stukken gescheurd door een combinatie van alleenstaande races, tijdritten en track tests. De eerste twee spreken voor zichzelf. Met de tracktest moet je over een deel van dat bepaald circuit door een reeks virtuele poorten rijden die je eigenlijk dwingen om de juiste racelijn te leren rijden.

ai

Welk onderdeel het ook is, frustratie viert hoogtij. In de races blijkt het soms quasi onmogelijk om zelfs maar de bronzen doelstelling te halen. De AI is erg snel, en in bepaalde bochten lijkt het ronde na ronde alsof het spel vergeten is waar jij en je motor zijn. Zelfs op de race lijn en ultra voorzichtig word je geconfronteerd met een weggedrag dat je in het echte leven enkel zou ervaren wanneer je over de inhoud van een vijfliter tonnetje olijfolie rijdt. Elke poging om dit met je controller te corrigeren wordt genegeerd, noch je rijder noch je machine reageren op wat je doet. De halve seconde voorsprong die je met zweet en tranen over de rest van de ronde bij elkaar hebt gereden wordt zo tenietgedaan en in een tijdspanne van twee à drie seconden zie je jezelf terugvallen van de leiderspositie naar positie acht of negen. Zelfs op circuits zonder dit type deprimerende bochten is de AI zelfs op de allerzwakste stand bloedsnel en lijkt het alsof het spel na je 10e poging medelijden krijgt en je de derde plaats, lees: bronzen doelstelling, cadeau doet.

Ook is de AI niet verlegen om je te pas en te onpas van je motor te rossen via de meest vreemde acties. De AI gaat vaak ook bizar snel door de scherpste bochten om dan op de rechte stukken een 30 tot 40 km/u lagere topsnelheid te hebben dan jij. Alles tezamen geeft het weinig voldoening aan het racen zelf. Je voelt je ofwel genaaid omdat je helemaal achteraan bent geëindigd ofwel kom je als overwinnaar over de finish in de wetenschap dat je de winst cadeau hebt gekregen.

frustoforie

Het rijgevoel en physics van de motoren zijn fenomenaal. De 250+ machines die je ter beschikking kan hebben, voelen allemaal anders aan en bieden telkens weer een nieuwe uitdaging tegenover de vorige motoren die gebruikte. Vanwege de teleurstellende AI tijdens de races, lijken de timetrials dus de ideale manier om plezier te beleven aan het feit dat jij en je machine enkel de strijd aanbinden tegen het circuit en de klok. Maar ook hier zal de frustratie snel de overhand nemen. Raak je in de bocht met je knie een grassprietje dan stopt het geheel met de melding “test failed” en word je teruggestuurd naar het time trial menu. Raak je in sommige bochten nog maar het randje van de curb, zelfde verhaal. Ga je te breed in de bocht, zelfde verhaal. Niet alleen word je onrechtvaardig bestraft voor dingen die geen tijdsvoordeel opleveren, maar is het onbegrijpelijk dat je tijd niet gewoon ongeldig wordt, maar dat je wel kan doorrijden om het de volgende ronde opnieuw te proberen. Waarom terug naar het menu om 2 laadtijd-minuten later pas weer de baan op te kunnen? Zo raak je nooit in een opbouwend ritme.

uithoudingsvermogen

Dit is dus een game voor volhouders, wat benadrukt wordt door een gamemode die een gamechanger van formaat in het genre is: Endurance. Ook in de gewone kortere races moet je rekening houden met bandenslijtage, maar bij Endurance wordt dat alles naar een hoger niveau getild. In races die je kan instellen van twintig minuten tot 24 uur real-time racen, zal je je tempo strategisch moeten bepalen in lijn met je keuze voor een soft, medium of harde compound en de hoeveelheid benzine die je meehebt. Op het juiste moment pitten hoort daar uiteraard bij en dat geeft je de tijd om je verkrampte vingers rust te gunnen, terwijl je kijkt naar de mooi geanimeerde pit crew die voor jou aan de slag gaat.

oogverblindend geluid in de oren

De graphics zijn van een eenzaam hoog niveau. Droog, nat, tijdstip van de dag/nacht, het maakt allemaal niet uit, je rijder beweegt soepel en stuurt je prachtig gedetailleerde machines door een decor dat zijn gelijke niet kent binnen het PS4 race genre. Al dat moois wordt begeleid door een motorgeluid dat je het idee geeft dat je op het echte ding zit.

the real driving simulator

RIDE 4 is met liefde en oog voor visueel detail gemaakt. Hou je van spannende races, dan gaat RIDE 4 je dat niet geven. Net zoals zijn grote 4-wielenbroer is RIDE 4 “The Real Driving Simulator” op twee wielen maar zonder een bevredigend racy gevoel te geven. Zelfs een hardcore simulatie racegame moet de speler een dosis fun geven en dat mist RIDE 4 toch wel. De gemiddelde racer die behalve gamen nog andere dingen te doen heeft op een dag, gaat hier meer frustratie dan plezier aan beleven. De purist die zich door die frustratie kan bijten, stapt het absolute motor Walhalla binnen met een waanzinnig aanbod van meer dan 250 machines die je kan besturen over 34 circuits en is het dus eigenlijk bijna aan zichzelf verplicht om deze game uitgebreid aan de tand te voelen. M

Update 15 september 2020 – PlayStation 5 en Xbox Series X: Wie Ride 4 voor PS4 of Xbox One koopt, zal vanaf de release van de next-genversie op 21 januari 2021 de game gratis kunnen downloaden voor Xbox Series X en PS5. Dit geldt ook voor alle downloadbare content die tot dan aangekocht wordt.

Mafia: Definitive Edition (PS4) review – Crimineel goed

In 2002 kropen we voor het eerst in de huid van Tommy Angelo, de voormalige taxichauffeur die zich al snel opwerkte binnen de criminele familie van Don Salieri. Achttien jaar na de originele game, komt ontwikkelaar Hangar 13 met een remake op de proppen. Zij zaten ook achter Mafia III dus dat belooft. Valeska Remmery

We schrijven 1930, we bevinden ons los in de Grote Depressie en twee maffiabazen regeren over de stad Lost Heaven. Taxichauffeur Thomas – Tommy – Angelo wordt door maffialeden Paulie en Sam onder schot opgedragen om hen naar Salieri’s bar te vervoeren, met de kogelspuwende Morello familie op de hielen. Salieri beloont Tommy rijkelijk nadat hij Paulie en Sam veilig thuisbrengt, Tommy krijgt zelfs meer dan voldoende om zijn bekogelde taxi weer helemaal op te knappen na de wilde rit. De Morello familie gaat echter rancuneus te werk de volgende dag en molt Tommy’s taxi, waarop Tommy, zelf helemaal berucht op wraak, hulp zoekt bij Don Salieri. Zo gaat de bal aan het rollen, Tommy gaat van de ene job naar de andere en wordt zo al snel één van de kernleden van de Salieri familie, met Paulie en Sam aan zijn zijde.

herwerkt

Wat het meeste in het oog springt aan deze remake is de grafische update tegenover de originele game. Alle personages werden danig herwerkt: gezichten kregen veel meer karakter en de gezichtsexpressies zijn geloofwaardiger en de lichaamstaal van de personages werd stevig uitgebreid, zodat er veel meer menselijke beweging en karakter aanwezig is. Ook de stad is levendiger en de auto’s blinken als nooit tevoren. En dat allemaal zonder aan de nostalgische waarde te komen, het voegt alleen maar toe aan de belevenis. Aan het stemmenwerk werd ook danig gewerkt, er kwamen nieuwe stemacteurs aan te pas die heel geloofwaardig werk leverden. Al deze veranderingen maken dat de wereld en de personages levendiger en geloofwaardiger ogen dan voorheen. Hangar 13 heeft misdadig goed werk geleverd op dat vlak.

Het schietwerk is echter nog steeds een pijnpunt. De cross air is erg beweeglijk en maakt het mikken danig lastig. Echt goed werden we nooit in het schieten, maar moeilijk gaat ook, gelukkig maar dat Tommy kan schuilen en uit cover kan schieten. De moeilijkheidsgraad van de game valt verder dusdanig goed mee, dat het klungelige schieten misschien wel een eerder welgekomen extra uitdaging is. Ammunitie of wapens vind je net voldoende, net als de nodige health packs, al is er ook wat health regen. De AI van de tegenstander is uitdagend genoeg om je enkele keren te doen zweten. Ze verschuilen zich en gooien al eens een Molotovcocktail, en maken zo dat je regelmatig voorzichtig te werk moet gaan. Naast de gewoonlijke moeilijkheidsgraden is er een nog een classic mode voor wie de game wil spelen met de uitdagende regels van vroeger, maak je borst dan wel nat voor wat frustratie en de nodige doorzetkracht.

de Grote Depressie

Met de auto cruisen doorheen Lost Heaven is genieten, al is de baanligging van de auto’s wel wennen, zeker bij hogere snelheden. Wanneer de politie je achterna zit, ontdek je gelukkig al snel de achterbuurten, verdoken wegen en werkzaamheden, waarmee je hen makkelijk afschudden kan. Er zijn een heleboel voertuigen om levenslang te lenen, zo is er voor elke chauffeur wat wils. Zodra je voor het eerst in een bepaald type voertuig stapt, zal je deze ter beschikking krijgen in de garage voor de rest van de game. Al zal je bij veel missies een voor de missie gekozen wagen gebruiken. Navigeren doorheen Lost Heaven gaat ook iets vlotter dan in de originele game door een verbeterde (mini)map.

De missies zijn qua inhoud hetzelfde gebleven en bevatten wat ons betreft voldoende afwisseling. Ok, het is veel van rijden, schieten en terugrijden terwijl je achtervolgd wordt, maar de game verwikkelt het verhaal goed in de missies, je doet verschillende locaties aan en de focus in de missies wisselt wel eens af. De drang om meer te weten te komen over de reden dat Tommy met een politiedetective een deal wil sluiten aan het begin van de game, houdt je tot op het einde geboeid. Het plot zit ook anno 2020 nog goed in elkaar. Voor de nieuwelingen: verwacht echter geen levensschokkende wendingen, maar wel een entertainend maffiaverhaal.

Er is naast de game ook nog een Free Ride mode dat je kan betreden, speciaal voor wie even genoeg heeft van de hoofdmissies te spelen. In de Free Ride mode kan je vrij rondlopen en -rijden in Lost Heaven, om de toerist uit te hangen en allerlei zaken te verzamelen. Zelf gingen we de avond na het uitspelen van de game nog wat op zoek naar enkele missende bolides en speelden we tikkertje met de politie, maar dan hadden we het ook al wel weer gehad.

droog zaad

Qua sfeervolle muziek in de game zaten we wat op droog zaad. Er zijn slechts twee radiozenders beschikbaar in de auto, en één van de twee heeft nogal een praatgrage presentator. Toch kozen we uiteindelijk vooral die zender, omdat daarop onze misdadige uitjes in het nieuws kwamen. Altijd fijn om stiekem op het nieuws te zijn. Verder ook geen memorabele soundtrack, wat wel wat afdoet aan de algehele sfeer.

We merkten twee bugs op tijdens de game. Eén keer crashte de game en een andere keer misten we een scène op vlak van beeld, het beeld was gewoon zwart en we kregen enkel geluid te horen. Wanneer we meer richting de buitenstad gingen rijden op wegen met een met gras- en onkruid bezaaide berm, viel het erg hard op dat de invulling van de berm last had van lage draw distance: de hele tijd popten er nieuwe gewassen naast de baan. Zoiets valt hard op en deed dan ook wat af van de algehele immersie in de game.

Mafia: Definitive Edition is ondanks de stuntelige schietcontrole, enkele bugs en het feit dat de game nog steeds aan de korte kant is, een crimineel goede remake. Een nostalgische trip voor de spelers van het origineel, maar even goed verwelkomend voor nieuwkomers. M

Update 9 oktober 2020 – Noir Mode
Via een gratis update kan je de game voortaan in zwart-wit beleven. Wanneer je de Noir Mode activeert, krijgt alles een filmkorrelachtig effect en ervaar je alles in een andere sfeer. Daarnaast zijn er nog andere kleine features toegevoegd die voornamelijk betrekking hebben op de heads-up display (HUD). Je kan verschillende details op de mini map nu verbergen en ook de GPS-instructies uitschakelen.

Spaghettirestaurant Bavet opent filiaal in Maastricht en Luik

0

Het bekende spaghettirestaurant Bavet heeft op 21 september een filiaal geopend in het Nederlandse Maastricht. Daarmee staat de teller momenteel op twaalf restaurants in zeven verschillende steden. Naast Maastricht plant Bavet ook nog andere vestigingen. Pieter Kesselaers

Voor het eerst in haar bestaan gaat Bavet dus over de landsgrens. In een hoekpand op de Markt kan gekozen worden voor drie soorten spaghetti en een verscheidenheid aan sauzen. Er is de klassieke bolognese, een pikante variant, eentje met kippengehakt, kaussaus, een vegetarische en ga zo maar verder. Ook toppings zijn er in veel varianten. Voor wie zijn goesting niet vindt op de menukaart, kan nog altijd zelf een spaghetti samenstellen.

This slideshow requires JavaScript.

muze

Traditiegetrouw heeft elk Bavet restaurant een eigen muze. Dit keer wordt de muze gekozen door de bezoekers zelf. Dankzij een QR-code zal je tijdens je bezoek je stem kunnen uitbrengen over wie er levensgroot op de muur zal prijken. Binnen enkele weken wordt de tot nu toe lege muur geïllustreerd met een door het volk gekozen muze van de hand van illustrator Sjoerd Verbeek. Daarnaast voorzag Sjoerd er ook al een prachtige muurtekening geïnspireerd op typische Maastrichtse elementen.

Luik, Mechelen en Leuven

Een Bavetje doen’ in Luik zal mogelijk zijn vanaf eind oktober – begin november. Hiermee opent Bavet haar eerste restaurant in Wallonië en gaat zo over onze taalgrens heen. De hoofdstad van de gelijknamige provincie is hiervoor de uitgelezen plaats dankzij het historisch centrum. Dit keer niet gevestigd in een hoekpand, maar het restaurant onderscheidt zich door middel van een specifieke eigenheid en authenticiteit.

Het spaghettirestaurant in Luik zal ingewijd worden met de wielerklassieker Bavet – Bastenaken – Bavet. Samen met een Covid-proof groep van twintig personen zal Bavet’s Founder & Concept Guardian Peter Van Praet deze pittige 250 kilometer afleggen en de fans zullen deze wielertour live kunnen volgen. Zolang men bezig zal zijn aan de tour zal Bavet trakteren met gratis spaghetti.

Later dit jaar zal Bavet ook openen in Mechelen (nieuwe stad) en een nieuwe locatie inwijden te Leuven (waar het reeds sterk gekend was).

community

In 2015 werd Bavet tot het leven geroepen door oprichter en concept guardian Peter Van Praet. Bavet is een collectie restaurants die een beleving genereert aan beide kanten van het tafelgebeuren, dit door middel van heerlijk op smaak gebrachte spaghetti. Elk Bavet restaurant onderscheidt zich door door een specifieke eigenheid en is telkens ondergebracht in een karaktervol hoekpand met respect voor de omgeving. Het concept ‘Made For Friends’ weerspiegelt zich in een doorgedreven beleving en community building  in elk restaurant met een vintage rock ‘n roll vibe.

meer info: www.bavet.eu

Watchmen (Blu-ray) review – Pure fictie die bijna non-fictie is

Een realiteit waarin politieagenten gemaskerd moeten rondlopen om de veiligheid van zichzelf en hun familie te garanderen, is gelukkig nog veraf. In Watchmen, een actieserie uit het DC Comics-universum, lopen de leden van de arm der wet met een bedekt gezicht door de straten. De serie die maar net ontsnapt aan deze tijdsgeest, is sinds kort verkrijgbaar op Blu-ray en Video on Demand. Pieter Kesselaers

In het nieuws domineren momenteel twee onderwerpen: politieagenten die het leven van criminelen het er niet bepaald aangenaam op maken en dat virus waarvan we de naam niet meer kunnen uitspreken. Een film met stoute flikken moet geleden zijn van Bad Cop uit 2009, maar die prent had weinig in de pap te brokken. Watchmen heeft een stuk meer in zijn mars. Gebaseerd op de gelijknamige striproman van Alan More en Dave Gibbons, verscheen de reeks precies een jaar geleden voor het eerst op HBO. Nu kan je ze ook op DVD, Blu-ray en Video on Demand bekijken.

Watchmen begint enorm straf, met een waargebeurde gebeurtenis waarin het Afro-Amerikaanse district Greenwood werd gebombardeerd. Tot vandaag is het nog niet geweten hoeveel personen daar precies het leven lieten. Door de wreedheid van de eerste tien minuten, ging er geen enkele moment een belletje rinkelen dat dit over waargebeurde feiten ging.

geen internet

De volgende acht episodes vertellen het verhaal van superhelden waaronder een gemaskerde agente in een wereld waarin er geen sprake is van internet, smartphones en een dag waarin er niet gemoord wordt.  De hoofdrol is weggelegd voor Regina King die speelt als Angela Bar. Een zwarte politieagente (lees: mama en echtgenote) probeert de vrede te herstellen door komaf te maken met foute jongens. Meer dan eens worden reële thema’s aangesneden zoals de herbeleving van pijn en traumatische familietrauma’s.

Maar wacht: DC Comics staat bekend om zijn superhelden en bijhorende superkrachten. Verwacht je dus maar een de nodige sci-fi om de hartjes van comicfans sneller doen slaan. De mix van ongeloofwaardigheid en razend realistische thema’s maken van Watchmen misschien wel de meest spraakmakende reeks van 2019. Minstens het proberen waard. M

WRC 9 (PS4) review – Onmisbare kost voor de rallyfans

Op het moment dat het echte WRC-seizoen de draad weer oppakt waar ze het in maart hebben moeten laten liggen, verschijnt ook zijn virtuele tegenhanger WRC 9. Vorig jaar toonde WRC 8 zich als een serieuze uitdager van Dirt Rally 2.0 voor de titel van beste rallygame ooit. Heeft WRC 9 dezelfde grote sprongen voorwaarts genomen zoals zijn trotse voorganger dat deed ten opzichte van diens voorgaande editie? Alain Van Der Steen

Eenmaal de game lekker ligt te ronken, klaar om uit de startblokken te schieten, lijkt het alsof ik de game van vorig jaar heb opgestart. De opzet van de menu’s is dezelfde als die van WRC 8. Enerzijds vreemd omdat ontwikkelaars elk jaar de behoefte hebben om hun user interface een facelift te geven. Anderzijds vind ik het prima, want zo kan je in een vertrouwde omgeving je keuzes maken zonder eerst tig keer op de x-toets en de o-toets te moeten drukken omdat je niet bent waar je verwachtte te zijn. Bovenal maak je als ontwikkelaar zo tijd vrij om te focussen waar het echt om gaat, namelijk de inhoud van wat er op dat menu wordt aangeboden.

de tijd gaat snel, gebruik hem wel

En de mensen van Kylotonn hebben die tijd goed gebruikt! De carrière, wat voor iedere zichzelf respecterende racegame het kloppend hart is, heeft dezelfde diepgang waar we vorig jaar kennis mee mochten maken. Behalve je bolide uit het voorbijflitsende decor te houden zal je ook nu weer je stuurmanskunsten moeten combineren met het broodnodige management inzicht. Dat betekent dus contracten ondertekenen, je team samenstellen, beslissingen nemen over de ontwikkeling van je auto en zo voort. Behalve de carrière modus zijn ook de klassieke gamemodes van vorig jaar aanwezig om je offline en online uren zoet te houden.

nieuwigheden

Je vraagt je ondertussen misschien af of er ook iets nieuws te melden valt. Dat is er zeker. Nog voor de levensechte WRC-helden, kan je als speler scheuren over de stages van de 3 nieuwe rally’s die op de originele 2020 kalender stonden. Dat betekent dus raggen over de ruige savannes van Kenya, de vloeiende en cambergevoelige gravelwegen van Nieuw-Zeeland en de smalle, kronkelende asfaltstraten in Japan. Met de toevoeging van de WRC-3 klasse zijn er nu meer dan 50 officiële teams beschikbaar. Er staat ook nog een verzameling legendarische bolides in je garage zoals bijvoorbeeld de Lancia Stratos en een aantal bonus wagens met onder andere de Porsche 911 GT3 RS R-GT.

In het online luik is vooral “Clubs” het vermelden waard, waar je voor en met jouw vrienden je eigen online kampioenschap kan creëren. Het is een beetje je eigen online race bubbel, om het een naam te geven passend bij dit door Corona geteisterde jaar.
Dat lijkt misschien wat weinig in de categorie nieuwigheden maar er is nog meer op komst in de vorm van gratis downloadbare extra’s. In oktober kunnen we o.a. zes nieuwe stages voor de Rally van Finland verwachten en in oktober komen daar nog eens zes nieuwe stages voor de Rally van Portugal bij. In oktober wordt ook de Co-driver spelmode geïntroduceerd. Hoe dat precies in zijn werk zal gaan is ons nog niet bekend maar ik ga ervan uit dat het voorlezen van de pace-notes vanuit jouw woonkamer aan je vriend twee dorpen verderop, voor de nodige hilariteit en blikschade kan zorgen.

stijgende lijn

WRC9 mikt er echter niet op om uit de blinken door nieuwigheden. Ze hebben verder gewerkt op het momentum dat men met WRC 8 heeft bereikt. Het kloppend hart van elke race-game is uiteraard het racen zelf en het is vooral daar dat je een subtiele, maar toch indrukwekkende stijgende lijn zal merken. De handling van de bolides is vloeiender geworden. Het duurt even maar eenmaal je het gevoel te pakken hebt, heb je geen voorruit meer nodig omdat je als volleerd rallyrijder meer zijdelings de bochten zal ingaan dan rechtdoor. Zelfs op asfalt kan je indruk maken met een perfect uitgevoerde Scandinavian Flick. Rijden door plassen is beter geïmplementeerd, iets wat met WRC 8 vaak voor onnodige frustratie zorgde. Grafisch is ook de nodige vooruitgang geboekt en heeft men de laatste restjes rekenkracht van die goede oude PS4 aangesproken zodat jij als speler niet moet raden waar je tegenaan bent geknald.

Vaak worden games beoordeeld op de nieuwigheden die worden geïntroduceerd. Kylotonn geeft blijk van respect voor hun gamers door weliswaar een portie innovativiteit te tonen maar vooral door te luisteren naar de wensen van de community. “Clubs” is daar dit jaar een voorbeeld van. De ontwikkelaars hebben van deze game echter geen revolutie willen maken maar eerder een evolutie, door voort te bouwen op de revolutie die WRC 8 was. Er mag volgende keer nog wat aandacht besteed worden aan het geluid en de lange laadtijden, maar een doordacht beleid, kennis van zaken en passie voor de sport maken dat men met deze WRC 9 een game heeft gemaakt die geen enkele rallygame fan mag missen. M

Project Cars 3 (PS4) review – Noch vlees, noch vis

Project Cars 2 is één van de beste racesimulaties van deze console-generatie. Drie jaar later brengt Slightly Mad Studios Project Cars 3 op de markt.  Met licht kloppend hart zet ik mijn brandvrij mondmasker op en start de brullende motor van mijn PS4. Alain Van Der Steen

Bij het intro-filmpje krijg ik het ongemakkelijke gevoel dat ik een verkeerd schijfje heb opgestart. Bladerend door de menu’s wordt dat gevoel alleen maar versterkt. Er staat echter wel degelijk Project Cars 3 op mijn tv-scherm dus, nieuwsgierig maar toch een beetje ongerust, start ik mijn carrière. Al van bij de eerste race blijkt mijn ongerustheid terecht, iemand heeft het concept van de Project Cars-franchise volledig omgegooid. Deze volbloed sim-racer is afgebroken en van de grond weer opgebouwd met totaal verschillende, arcade getinte, ingrediënten. Zodra ik bekomen ben van die eerste teleurstelling, ga ik vol goede moed verder. Ook al is het niet wat ik verwachtte, een goede arcade racer kan ook leuk zijn.

afvinken en doorgaan

De carrière lijkt in niets meer op dat van zijn voorganger. Geen keuzes meer in welke richting je je race carrière wil uitbouwen, geen trainingen of kwalificaties meer, summiere tuning mogelijkheden enzovoort. De carrière modus is niet meer dan een sequentiële lijn waar je je door 10 niveaus moet wroeten. Dat gaat van gewone straatauto’s, over hypercars, tot echte racebolides zoals o.a. de Fomule E. Elk niveau bestaat uit een aantal blokken van korte evenementen: een hotlap, een race van amper 2 à 3 ronden en een klein kampioenschap bestaande uit slechts een paar korte races. Tijdens die evenementen moet je doelstellingen halen om tot een volgend evenement toegelaten te worden. Die doelstellingen zijn bijvoorbeeld 5 cleane inhaalmanoeuvres, binnen een bepaalde tijd aankomen, een bepaald aantal bochten “perfect” nemen etc.

Omdat er geen kwalificaties zijn en je bij de start ergens in de achterste helft van de grid wordt gezet in races die slechts 2 of 3 ronden kort zijn, heb je meestal niet veel tijd om de achterstand in te halen. Met een ongezonde dosis trek- en duw-werk kan je je relatief snel naar voren werken. Zelfs op de moeilijkste graad is de AI dusdanig inconsistent dat ze gemakkelijk te verschalken zijn. Na de eerste races kom je dan ook al gauw in een ritme van racen, rammen, doelstellingen afvinken en doorgaan naar het volgende event. Tussendoor kan je nog wat performance en visuele tuning aan je bolide uitvoeren. Vooral de visuele tuning is redelijk uitgebreid, dus hou je van het virtueel inkleuren en hertekenen van je bolide, dan kan je daar wel voldoening uit halen.

Project Bizar 1

Behalve de AI zijn er nog een aantal aspecten die bizar en onevenwichtig te noemen zijn, zoals het penalty systeem. Wanneer je bijvoorbeeld op een straatcircuit de muur schraapt, wordt er gedurende een aantal seconden vol op je rem getrapt en ben je in no-time 10 plekken of meer kwijt. Op andere circuits kan je dan weer ongestraft vol gas als een blind paard een chicane afsnijden. Ook bij de raceklassen heb ik af en toe mijn wenkbrauwen verrast opgetrokken. Wat doet een Mustang van 1966 in een moderne toerwagen race? Waarom rijdt er een V8 Supercar mee in de GT3? En wat heeft een Nascar auto te zoeken in de GT4?

noch vlees, noch vis

Project Cars 3 is geen slechte racegame maar is om te beginnen misleidend vanwege de benaming. Deze game heeft geen enkele relatie met zijn voorgangers. Het voelt meer alsof Need for Speed– en Grid-reeksen de spirituele voorouders zijn. Misschien hadden ze Project Cars 3 beter Grid Unleashed of zo gedoopt. Hoe dan ook, met minder auto’s, minder tracks en mindere graphics kan je dit geen vooruitgang noemen. De combinatie van de setting, de gameplay en de handling levert een mix op van elementen waaruit nooit echt een keuze lijkt gemaakt te zijn. Gelukkig is er nog het online luik met geplande races (met kwalificatie!), waar je je moet voor inschrijven en het “Rivals” concept.

Hou je, net zoals ondergetekende, van alle soorten racegames, sim of arcade, dan kan je, ondanks al het bovenstaande, Project Cars 3 zeker een kans geven. Ben je echter een volbloed sim racer en was je dol op Project Cars 2, dan kan je best de garagepoort van Project Cars 3 dicht laten en door de FIA laten verzegelen.

Een trap is onbetrouwbaar

0

Scheten na een vezelrijke maaltijd en een trap. Twee zaken die je nooit of te nimmer mag vertrouwen. De ene spreekt voor zich: vezels activeren je darmen, de gevolgen zijn niet te overzien wanneer je argeloos stoom wil aflaten. Niet doen. Een trap is minstens even onbetrouwbaar. Een nieuw exemplaar verplicht je om er rustig en doordacht van af te komen. Stap voor stap. Eerst steek je de tenen uit om de hoogte van de volgende trede in te schatten. Daarna zet je voet per voet zachtjes neer en zoek je houvast bij een leuning of aan de muur. Maar vroeg of laat loopt het mis. Pieter Kesselaers 

Marcel Van Tilt overkwam het paar maanden geleden. Een trap die hij dagelijkse bewandelde, even mistrapt en serieuze schade aan zijn tengere, fragiele lijf. Met wat meer pech kon hij het allemaal niet vertellen. Tussentijds moest hij ook nog een scheiding verwerken. Dubbele pech. Waar ik woon is er sprake van twee gevaarten. Een harde houten trap, met aan de ene kant een leuning en aan de andere kant een muur. Toen we het huis twee jaar geleden kochten om onze kinderen wat meer ruimte te geven, besloten we om meteen van die lelijke poortjes te plaatsen. Je kent ze wel: gedrochten die je met vier schroeven in de splinternieuwe, pas geverfde muren boort. Maar noodzakelijk. Het is pas echt een nachtmerrie om je kinderen van boven tot beneden van de treden zien rollen. Meestal zie je het trouwens niet gebeuren. Je hoort het. Maar de poortjes moeten vroeg of laat weg. Kinderen moeten zelfstandig van een trap leren komen. Het leven heeft geen poortjes.

gemeen

Vorige week was het zo ver. Mijn zoon liep als een wilde naar beneden. Dat kan hij, want hij vertrouwt dat steile ding. Ik ook trouwens. Mijn vrouw ook. Iedereen die onze trap voor minstens vijftig keer gebruikte, vertrouwt het ding. Aan trede nummer acht liep het mis. Het kan ook lager of wat hoger geweest zijn, dat kon hij niet vertellen. Je hoort het geluid dat je al die jaren probeerde te verdringen. Geschuifel, zuchten en op het einde een bonk. Ze zeggen altijd: als ze wenen dan is alles oké. Gelukkig kwamen de tranen snel. ‘Ik ben van de trap gevallen’. Dat zagen we aan een blauwe bult op zijn hoofd en de dikke tranen op zijn wangen.

Toen wist ik het zeker: een trap is niet te vertrouwen. Een trap is iets gemeen. Je denkt dat je alles onder controle hebt, maar dat is het niet. Net zoals die scheet na het eten van een groot stuk speculaas of bonen in blik. M

Pieter Kesselaers
hoofdredacteur MEROO

Punten tellen

0

Kipfilet, 0 punten. Verse fruitsla, 0 punten. Zak chips, 16 punten. Je zou denken dat je naar de resultaten kijkt van Eurosong in een parallel universum waar voedsel het voor het zeggen heeft. En waar een grote zak paprika chips met een astronomische lading dipsaus uiteindelijk met de hoofdprijs naar huis mag. Of wat dacht je van een avocado: 11 punten. Tweede plaats voor een stuk fruit dat bruin kleurt nog vooraleer je het in je mond stopt. Volgens de jury was het de pit die het hem deed. Pieter Kesselaers

De beoordelingen hebben echter niets met muziek te maken, maar met een puntensysteem dat al miljoenen mensen aan een slanker figuur hielp. De Weight Watchers slankten een tijd geleden ook af en werd omgedoopt tot WW. Een weinigzeggende afkorting die volgens mij nog jaren voluit uitgesproken zal worden. WW. Ik doe aan WW. Nee, ik doe aan Weight Watchers. En eigenlijk is ermee afvallen best fijn. Zo punten tellen tegen elkaar op. Ik at er nog maar 4. Oh, jij al 11. Ik win.

Alles wat in je mond stopt moet eerst door de app die je voor 17 euro per maand kan gebruiken. Per dag eet je, afhankelijk van je gewicht, tussen de 25 en 30 punten. Een ontbijtje met Corn Flakes met een flinke scheut melk, een boterham of drie met choco en snel nog een glas versgeperst fruitsap tikt al snel aan op twintig punten. Nog vijf punten om je dag mee door te komen. Succes. Alleen met een avondmaal dat eruit ziet als een mager stukje vlees en een portie groenten zal je uit de negatieve cijfers houden. Fruit, magere yoghurt (wat een lelijk woord is joghoert trouwens) en een cracker met sesamzaad besmeerd met wat hummus klinkt dan saai, het geeft je een laag puntentotaal waarmee je voor de rest van de dag normaal kan eten. Het bekende motto ‘ontbijten als een koning’ knikker je dus best in de vuilbak. Ontbijt en lunch als een zwerver en leef je kalmpjes uit wanneer je avondmaal op tafel tovert.

Renault

Punten tellen doe ik al zolang ik mij kan herinneren. Tijdens een lange autorit zet ik streepjes bij de verschillende automerken en kom dan tot conclusie dat Volkswagen vooral in Duitsland en België onovertroffen is en dat Renault en Peugoet weinig in de weg wordt gelegd bij onze zuiderburen. Van iets een spelletje maken maakt de pijn draaglijker. De pijn van diëten, die van lange autoritten. Die van hardloopsessies die boeiender worden door een app waarbij achtervolgt wordt door zombies en materialen vindt om je kamp mee uit te bouwen. Ook boeiende bezigheden durf ik wel eens te gamificeren*. Boek lezen: tien bladzijden en je bent een superheld! Een wandeling met de jongste: nog vijfhonderd stappen en mijn sporthorloge geeft zo’n leuk piepgeluidje. Het is dus niet onlogisch dat ik kies voor Weight Watchers. Ik weeg vijf kilo te veel en het erge is dat ik betaal voor een spelletje van punten tellen, terwijl dit niet eens nodig is. Wanneer ik een maand lang al het ongezonde uit mijn eetrooster schrap, ben ik weer op gewicht. Natuurlijk heb je daar geen app voor nodig. Maar het helpt je wel te genieten van die slechtsmakende, gezonde bladgroente. Vijf kilo kwijt. Ik win. M

Pieter
hoofdredacteur MEROO, papa van twee zonen en zo ADHD als het maar kan zijn

 

*Gamificatie gebruikt men in applicaties en processen voor het bevorderen van de betrokkenheid van gebruikers, datakwaliteitpunctualiteit en leren.[4] Op deze wijze nestelen elementen uit game zich geruisloos in het dagelijks leven van mensen met als doel hun gedrag aan te passen via een beloning. Via gamificatie kan men het de intrinsieke motivatie stimuleren waardoor men langdurig invloed uitoefent op gewenst gedrag, het basiskenmerk van leren.

Fast & Furious stilt je honger naar snelle vrouwen en mooie auto’s

0

Hou je van snelle vrouwen en mooie auto’s dan ben je misschien ook een fan van de Fast & Furious reeks. Als je de “Hobbs & Shaw” spin-off in 2019 niet meerekent, dan sta je al drie jaar droog sinds nummer 8 in de populaire filmreeks verscheen. Volgens onze laatste berichten zal je nog moeten wachten tot 2021 voor nummer 9.
Alain Van der Steen

Maar geen nood, sinds begin augustus hoeft je niet helemaal op je honger te blijven zitten, het virtuele alternatief is daar met Fast & Furious Crossroads op je gameconsole of pc. Wil je dus samen met o.a. Dom en Letty zelf op avontuur, met snelle bolides, over-the-top automisbruik en coole attitudes om de misdaad tegen te werken, dan is Fast & Furious Crossroads misschien de oplossing voor jou. Met bovendien als bonuslocaties zoals Athene, Marokko en Barcelona om in rond te scheuren zodat je ook je #StayCation een beetje kan compenseren.

over de top

Leuk is dat je in Crossroads niet alleen tegen elkaar racet. Wie eerst aan de finish komt wint, zeg maar. Je achtervolgt in de ene missie een spaceshuttle doorheen New Orleans en in andere ontwijk je de gigantische messen van een graafmachine. Of wat dacht je van een aanstormende trein neerleggen met raketten die je afvuurt met een muscle car? M

Fast & Furious Crossroads is nu beschikbaar voor PS4, Xbox One en pc.

The Last of Us Part II (PS4) review – Een van de spannendste games ooit

“Hier achter de auto kan ik wel even schuilen. Shit, daar komt iemand aan. Ik moet zo snel mogelijk van deze plek, anders word ik ingesloten. Als ik haar van hier neerschiet, ben ik sowieso gezien. Met een lege fles en een doek knutsel ik een geluidsdemper voor mijn pistool. Nu schiet ik haar neer. Niemand heeft het gehoord, maar haar lichaam zal snel gevonden worden, zeker als ze honden bij zich hebben, die minstens zo snel mijn spoor zullen vinden. Via een container kruip ik door een open raam. In het donker ontsteek ik mijn zaklamp. Ik hoor een Clicker ronddwalen. Ook hier binnen ben ik niet veilig.” Welkom in The Last of Us Part II: een van de spannendste, meest rauwe games ooit. Dennis Van der Beek

The Last of Us Part II pakt de draad enkele jaren na het eerste deel weer op. Dit keer kruipen we in de huid van hoofdpersonage Ellie, die na alle verschrikkelijke gebeurtenissen uit het eerste deel weer min of meer een ‘normaal’ leven leidt, voor zover dat mogelijk is in een wereld vol geïnfecteerden en overlevenden.

intens

Over het verhaal zal ik verder niets inhoudelijks verklappen, want het is er één dat je moet ondergaan. Nooit eerder beleefde ik een verhaal in een game zo intens. Het is niet zo dat het bijster origineel is, maar het is de manier waarop alles tot stand komt. Niemand is volledig goed en niemand is volledig slecht. Iedereen doet wat hij of zij nodig acht om zichzelf en zijn naasten te beschermen. Dat is niet altijd mooi en chique, maar het gebeurt wel. In de wereld van The Last of Us Part II is de lijn tussen goed en kwaad dunner dan ooit en zul je niet altijd achter de dingen staan die je voorgeschoteld krijgt, maar om die reden word je wel door de game gegrepen. Zelfs na een speelsessie zul je erover blijven denken.

Tel daarbij op dat je in The Last of Us Part II niet steeds zomaar vijanden omlegt. De meesten niet-geïnfecteerde mensen hebben een naam, maar ook de geïnfecteerden zijn ooit mensen geweest en dat wordt getoond door bijvoorbeeld brieven die ze achter lieten.  Zelfs als je een hond uitschakelt, kan je het baasje soms verdrietig de naam van de hond horen roepen. Het maakt het allemaal net iets echter.

tactiek

De structuur in The Last of Us Part II is vrij simpel. Meestal moet je om een bepaalde reden naar een bepaalde plek. Om die plek te bereiken zul je je door gevaarlijke gebieden vol met vijanden moeten begeven. De gebieden zijn in dit deel iets groter en iets meer open dan in het eerste deel, waardoor je af en toe de keuze hebt welk gebouw je als eerste uitkamt. Al met al is het toch wel redelijk recht toe rechtaan, maar je bent niet zomaar op de plek van bestemming.

Als je je op vijandelijk gebied begeeft is de keuze vaak aan jou hoe je het aanpakt. Je kan kiezen om stilletjes overal langs te sluipen en indien nodig iemand stilletjes om te leggen. Dat is meestal beter dan een vuurgevecht. Niet alleen ben je kansrijker, maar het kost je ook veel minder van je voorraden. Echter, als je iedereen weet uit te schakelen, kan je daarna de plek wel op je gemak doorzoeken naar nieuwe spullen. Bij de sluipvariant is het riskant, want de kans is groot dat als je alle kamers in een gebouw afgaat, je alsnog een keer gespot wordt. De laatste tactiek is snel rennen. Het klinkt laf en saai, maar af en toe word je bijna gedwongen tot die keuze.

nieuw

In The Last of Us Part II is de gameplay grotendeels gelijk aan het eerste deel, maar heeft ontwikkelaar Naughty Dog wat kleine, maar essentiële veranderingen doorgevoerd die hieraan ten goede komen. Ellie kan bijvoorbeeld springen en ontwijken tijdens een gevecht. Ook kan ze in het gras liggen en ergens onder kruipen. Dat is wel nodig, want de vijand is ook veel slimmer geworden. Ze kijken nog net even achterom, of ze roepen er iemand anders bij en proberen je vervolgens in te sluiten. In het ergste geval komen ze met honden en ik kan je vertellen dat dat enorm op je zenuwen werkt.

Vaker speelt de actie zich op meerdere verdiepingen af, waardoor je zelfs in het gras gemakkelijk gespot kan worden. Omdat de locaties iets ruimer zijn en de voorraden op een iets andere manier verdeeld zijn, voelt de gameplay net even iets anders aan als in het eerste deel. Het aanpassen van je vaardigheden en het craften is iets uitgebreider geworden.

wow

Mijn PlayStation 4 heeft nog nooit zoveel lawaai gemaakt tijdens het spelen van een game. Het apparaat moet in z’n nadagen hard werken, maar de graphics die je daarvoor om je scherm krijgt zijn om van te smullen. De post-apocalyptische wereld met overal wildgroei, overstroomde delen van grote steden en de lege straten geven je continu een gevoel van spanning. Overal kan namelijk iets of iemand zitten. Als je dan weer in een gebouw komt, is het vaak donker, of knipperen er wat lichten. Naughy Dog heeft er alles aan gedaan om de spanning er in te houden. Daarnaast heeft men ook niet geschroomd om gebeurtenissen gruwelijk in beeld te brengen.

The Last of Us Part II is één van de beste games van de huidige generatie spelcomputers en zal je enorm veel spannend spelplezier bieden. Het zit zowel op audiovisueel als op gameplaygebied ontzettend goed in elkaar. Het verhaal, en vooral de uitwerking ervan, zijn de kersen op de kaart. Als je een intens avontuur van zo’n dertig uur wil, dan is dit een absolute must-have. Wel eerst zorgen dat je het eerste deel gespeeld hebt.

4,5/5

De Ardennen van Hans Olink (boekreview) – Wat u nog nog niet wist over onze Ardennen

‘A Vendre’. Als Hans Olink het bordje bij een oude boerderij niet had opgemerkt, had hij er nooit gewoond. Gelukkig deed hij dat wel. Pieter Kesselaers

Hans neemt in 1992 samen met zijn gezin intrek in een vervallen boerderij in een gehucht vlak bij Stavelot. Wat hij daar vindt is niet alleen een hechte vriendschap met een ietwat eigenzinnige buur, maar ook historische voorwerpen die hem de Belgische Ardennen doen ontdekken. Zijn grote fascinatie voor de bewoners, de natuur en de cultuur voor het landsdeel, verwoordt hij in De Ardennen. Een heerlijk vlotte docu-roman die je meeneemt doorheen het leven van Hans, de eindeloze dennenbossen en dit liefst met een hip Belgisch bier en vette lap hertenvlees in de aanslag. Olink is niet alleen schrijver maar ook documentairemaker. Hij publiceerde eerder de goed ontvangen biografie van A. den Doolaard.

la forêt

Je hebt twee soorten mensen: zij die dol zijn op zeedijken, duinen en pootjebaden aan onze Belgische kust. Zij die zonder probleem uren in een stikhete auto kunnen vertoeven in ruil voor een verlengd weekend in Oostende. De andere groep mensen verkiest eerder een uitstap naar bosrijke gebieden zoals de Ardennen. Als u interesse heeft in het nieuwste boek van Olink, dan heeft u uw hart vast verloren aan zwijnenvlees en een kampvuur nabij uw huurbungalow. Of andersom: u krijgt vooral veel goesting om richting Stavelot te rijden als u dit boek gelezen heeft. Waarom? De schrijver laat u verhalend de mooiste plekjes ontdekken, alsof u er zelf bij bent. Met vooral een grote portie geschiedenis als troef van het boek. Van een oud stationsgebouw in Sankt-Vith tot de abdij van Stavelot-Malmedy, wordt u als lezer bekogeld met een resem interessante weetjes waarmee je uw Ardense kennis serieus de hoogte mee in jaagt. Wees vooral niet bang voor een saaie brok feiten en nietszeggende details. Olink houdt van de eerste tot laatste letter de schwung erin. Als u nog geen homme (of femme) de la forêt was, dan bent u dat nu vast wel. M

4/5

koop de Ardennen hier

Peter Pan-syndroom

0

Hier zitten we dan allemaal, in onze COVID 19-zomer. Half Vlaanderen kan ondertussen taarten en brood bakken, het wc-papier is terug in stock en godzijdank, de pizza’s van Dr. Oetker met spinazie ook. De wildste dingen die ik de afgelopen maanden heb gedaan zijn: alle wandelingen in onze buurt verkend, de ziekte van lyme opgelopen en … daar stopt het want er was geen energie meer om wild te doen. Ga eens wandelen, zeggen ze dan. Top idee. Freya Broos

Die column schrijven is precies toch iets minder boeiend dan ik me had voorgesteld nu mijn bubbel zich weer beperkt tot vijf personen, en ik met al die mondmaskers mijn eigen vrienden niet meer herken. Het is ook maar een triest jaar om vrijgezel te zijn want nieuwe mensen leren kennen beperkt zich plots tot Tinderpop, of als je echt hip bent, sla je je tent op op Happn. Aan de andere kant, heb ik echt behoefte aan een scharrel die ik, waarschijnlijk letterlijk, zou opgeraapt hebben aan één of andere toog. Ook nog met mijn hopeless romantic bril op, waarmee ik van zijn blote voeten, geen job en geen huis, de man van mijn leven zou gemaakt hebben.

memory lane

Gezien het uitermate boeiende niveau van mijn leven tegenwoordig, zit ik hier op een zondag, een stuk voorbij middernacht, aan mijn computer in mijn videobestanden van de afgelopen tien jaar te graven. Conclusie, naast het feit dat mijn bioritme niet meer werkt, het is al een goed leven geweest. Zoals Lamb zou zeggen: “If I could die this moment, I wouldn’t fear, for I’ve never known completeness like being here“. En dus vanavond doe ik een trip down memory lane met mijn goede vrienden nostalgie en melancholie. Ik kan gemakkelijk uren blijven hangen in deze sferen. Het is eens iets anders dan de gewoonlijke zweet, weed en bier cocktail van de Belgische festival zomer. Wegdromen en in herinneringen blijven hangen. Het verlangen dat die momenten eeuwig zouden duren, verlangen naar de oneindige zomer.

Die jeugd die eeuwig lijkt te duren, want ik begrijp niet goed wanneer dat volwassen worden exact gaat gebeuren. Dat moment wanneer ik alles op een rijtje ga hebben. Ik merk dat de jaren wel voorbij gaan. We worden allemaal, met een beetje geluk, ouder. Toen ik 16 was, dacht ik dat ik wel echt volwassen zou zijn op 21. Vervolgens werd ik 21, en dacht ik op 27 wel echt volwassen te zijn. En zie nu, 30, en ik voel me nog steeds 16. Er is wel een groeiproces. Ik merk dat ik dingen leer en perspectieven veranderen, mede dankzij mijn zelfreflectie, uren therapie en stapels psychologie-boeken. Het heeft er alleszins voor gezorgd dat ik de theorie wel ken, de praktijk is met vallen en opstaan. Telkens wanneer ik weer een stap verder ben en nieuwe inzichten heb gekregen, dan denk ik: “Amai, nu weet ik wel waar het leven om draait.” Maar dan word ik weer wat jaren en ervaringen rijker en blijkt dat mijn beseffen van toen helemaal nergens op slaan. Dat bedoel ik dus: we hebben geen idee wat we aan het doen zijn. Een levenslange cyclus van denken het allemaal te weten en vervolgens te beseffen dat je juist niets weet. Het groeiproces is oneindig. De staat van volwassen zijn bereik je nooit, het is eigenlijk onbestaande.

Peter Pan-syndroom

Vorige week las ik in de krant over een vrouw met een vrij zeldzaam syndroom, ze denkt dat ze een kip is. Daardoor moest ik denken aan het Peter Pan-syndroom. Je weet wel, mensen die nooit volwassen willen worden. Ik voelde in mijn ‘waarom kan niet alles zo blijven’-bui wel enige herkenning. Of dat dacht ik. Mijn leergierige geest leert me echter dat het syndroom van Peter Pan niet zo romantisch is als het lijkt. Het gaat over voornamelijk mannen, vrouwen in de minderheid, die de egocentrische en narcistische fase van het kind zijn nooit ontgroeien. Ze zijn vooral heel goed in verantwoordelijkheid vermijden, en dat alles steken ze achter het excuus van de vrijheid. Ze zijn onbetrouwbaar en rebels, en hebben verder nog wat woede en bindingsproblemen. Euhm, die Peter Pan is plots niet meer zo’n stud en lijkt meer en meer op die kerel die ik dit jaar niet opgeraapt heb aan één of andere toog. Peter Pan is zo charmant, open en tof, maar blijkt dat het gewoon manipulatie is van iemand die vooral angst heeft voor verandering en nood heeft aan bemoederd te worden. Ik denk dat ik Peter Pan toch direct verticaal ga klasseren wanneer ik hem volgende keer tegen kom, want in mijn archief zitten er zo wel al genoeg.

Bon, het is ondertussen 3u en hoewel ik dankzij COVID 19 geen bijzonder drukke agenda heb, wil ik morgen toch op een deftig uur opstaan. Kwestie van de juiste bril op te zetten zodat ik Peter Pan zeker herken wanneer ik hem op blote voeten, zonder job, zonder huis, tegenkom. Sorry Peter, mijn bubbel zit al vol. M

Liefs,
Freya

 

 

 

meer van Freya op www.freyabroos.be