Column: Het is niet eerlijk

Mijn hele leven ben ik al beter geweest in het kijken naar voetbal in plaats van het zelf te spelen. Op jonge leeftijd wist ik al dat als je je langzamer omdraait dan een vrachtwagen je het vast niet ver zult schoppen in de voetbalwereld. Toch heb ik het in mijn jeugd lang gespeeld en heb ik sinds een jaar of vijf geleden de draad weer opgepakt door met een vriendenteam mee te doen in de onderste regionen van het Nederlandse zaalvoetbal. Hoewel we er niet veel van bakken en we gemiddeld 1 toeschouwer per wedstrijd hebben (de scheidsrechter), hebben we er toch ontzettend veel plezier in. Dat is bij het voetbal op TV wel anders, want daar heb ik de laatste jaren steeds minder plezier in: het is namelijk niet eerlijk.

Puurheid

Even terug naar mijn glansrijke zaalvoetbalcarrière. Op het moment van schrijven staan we halverwege het seizoen op de zevende plek van de tien. We winnen soms, we verliezen iets vaker, maar van te voren hebben we altijd een reële kans om te winnen. De competitie is ingedeeld met enigszins gelijkwaardige teams, bestaande uit spelers die ieder voor hun plezier komen spelen. Winst is de enige beloning, er zijn geen salarissen, geen transfers en geen journalisten: het is voetbal in de puurste vorm van het spelletje. Die puurheid mis ik bij het profvoetbal.

Alles draait om de commercie. Voetbalclubs zijn speeltjes van miljardairs. De grote clubs worden steeds groter en betalen voor succes. Nu zijn het nog de clubs als Real Madrid, Barcelona en Bayern (die overigens ook met geld smijten), die de Champions League winnen, maar het moment waarop een ‘speeltje’ van een miljardair deze cup gaat winnen komt steeds dichterbij. Wie zegt dat Manchester City of PSG dit jaar al niet gaat winnen? Er moet iets aan gedaan worden!

Voorspelbaarheid

Kijk je naar de nationale competities dan zie je dat er van tevoren slechts enkele teams kans maken op de titel, namelijk de clubs met het meeste geld. In Duitsland is het zelfs al bijna zover dat Bayern Munchen in oktober het landskampioenschap behaalt. Natuurlijk is het altijd al zo geweest dat de rijkere clubs het meeste kans maken, maar als je er bij stilstaat is het wel erg gek dat er teams mee doen aan een competitie waarbij ze van te voren weten dat ze niet zullen winnen.  Het zou toch veel leuker zijn als er gelijkwaardige teams zijn?

Dat is precies de reden waarom ik bijna geen voetbal op televisie meer kijk. Jarenlang zat ik op zondagmiddag op de bank de wedstrijden van mijn favoriete club te bekijken. Ik ben er mee gestopt! Negen van de tien keer heb je het idee dat je je tijd verspilt. Van de zeventien tegenstanders waren er ongeveer veertien waar mijn club ruim 90% van de wedstrijden van won. Daarom was het slechts sporadisch spannend. In de Champions League kun je in de poulefase al aanwijzen wie er doorgaan. De knockoutfase is ook saai. Over twee wedstrijden is de kans dat een klein team een groot team verslaat veel kleiner dan over een enkele wedstrijd. Een enkele wedstrijd is commercieel natuurlijk minder aantrekkelijk…

Flitsende acties

Het is niet zo dat ik helemaal geen voetbal meer kijk, want daar is het spelletje te mooi voor. Ik geniet van het snelle voetbal van Barcelona, Real of City en van de flitsende acties van Neymar, Mbappe of Messi, maar ik kijk in veel mindere mate, omdat het te voorspelbaar is. Komende zomer zal de TV weer overuren draaien tijdens het WK. Nederland heeft zich schandalig genoeg niet gekwalificeerd, maar ik zal nog steeds genieten van het toernooi. Teams bestaan uit de beste voetballers van een land en er zijn eerlijkere kansen.  Ieder land is verantwoordelijk voor haar eigen spelers en kunnen de besten niet bij een ander land weg kopen.

De oplossing

Ik weet dat het commerciële aspect altijd heeft meegespeeld bij de betaald voetbalclubs. Het zal ook moeilijk worden om het weer ‘eerlijker’ te maken. Daar zal ontzettend veel voor moeten veranderen, maar het zou misschien kunnen als de spelers bij de FIFA onder contract staan. De FIFA geeft clubs allemaal hetzelfde salarisbudget, waardoor iedere club slechts een beperkt aantal grootverdieners kan hebben, zodat deze over de clubs verspreid worden. Het is een beetje dromerig en niet goed doordacht misschien en er zitten vast veel haken en ogen aan, maar het wordt daardoor vast weer eerlijker en leuker en misschien wint Waasland-Beveren de Champions League dan wel een keer.

 

Recent articles

Call of Duty: Cold War review – Geen COD in een zak

Telkens er een nieuwe Call of Duty verschijnt, is het feest. Spelers vanuit alle uithoeken van de wereld verzamelen zich massaal op de servers...

foesballen

Ik kijk zoals iedereen wel eens naar een voetbalwedstrijd. Iedere keer valt het op dat er nauwelijks sprake is van liefdevolle taferelen Er wordt...

Een winter vol verhalen (boekreview) – Hartverwarmend

Om de eenzame wintermaanden te overbruggen, komt uitgeverij Balans met Een winter vol verhalen. Korte verhalen, gedichten, brieven en opstellen met een...

Club Flo: zelfgemaakte dildo’s en VR-porno

In haar eerste eigen programma Club Flo praat Flo Windey vanaf donderdag 19 november om 21.45 over datgene waar doorgaans moeilijk over gepraat wordt....

Baden in (wijn)bubbels

Waarom baden met een glas rosé als je kan baden ín een glas rosé. De droom van iedere wijnliefhebber komt uit met deze schuimzeepjes....

Videogame rond internationale influencers gelanceerd

Twintig internationale influencers krijgen de hoofdrol in de nieuwe videogame Slide Stars voor PlayStation 4, Xbox One en Nintendo Switch. Twee Nederlands pronken op...
Dennis Van der beek
Dennis Van der beekhttp://Mensroom.be
Elk topteam heeft minstens één Hollander. Dus ook Men's Room kon niet achterwege blijven. Dennis is door zijn brede interesses een onmisbare schakel in het clubje van behaarde Belgen en welruikende dames.

Leave a Reply