At Eternity’s Gate review – Overtuigt over de hele lijn

At Eternity’s Gate is een biografisch werk dat de laatste jaren van Vincent Van Gogh schetst. Willem Dafoe schittert in de rol van Van Gogh, naast sterren als Oscar Isaac en Mads Mikkelsen. Mooie namen in een tragisch verhaal.

ullie zijn vast net als ons opgegroeid met de theorie dat Van Gogh zelfmoord pleegde, maar biografieschrijvers Steven Naifeh en Gregory White Smith opperen dat Vincent Van Gogh vermoord zou zijn en At Eternity’s Gate gaat daar in mee. Echt zekerheid of het nu zelfmoord of moord was, is er niet, dus geen foute keuze wat ons betreft.

De film brengt een beklijvende kijk op het leven van de getormenteerde Nederlandse schilder. Het doet dat vooral door te werken met erg close-up camerawerk, onvaste camerastandpunten en immersieve POV-beelden. Tijdens Van Gogh’s mentaal-onevenwichtige episodes krijgen we een waas te zien wanneer we meekijken door zijn ogen. Een waas dat alsmaar meer plaats in neemt en zo een benauwd gevoel weet door te geven aan de kijker, passend bij Van Gogh’s wankele gemoedstoestand.

Er zitten prachtige intieme momenten in de film, zoals wanneer Vincent door z’n broer Theo Van Gogh (Rupert Friend) in de armen wordt gesloten in de psychiatrische instelling. Ook de conversaties en het afscheid met Paul Gauguin (Oscar Isaac) maken indruk. De scènes waarin omstaanders onbegrip uiten op Van Gogh’s schilderwerken geven mee hoe misbegrepen de schilder tijdens zijn leven was. Wat een zonde, wetende wat wij nu weten. At Eternity’s Gate schetst een mentaal – en emotioneel labiele man met een levenspassie voor schilderen, zonder grip op de maatschappij.

Willem Dafoe weet ons zonder twijfel te overtuigen in zijn rol. Ook Oscar Isaac schittert in zijn rol als Paul Gauguin. De film werd op visueel vlak ondergedompeld in veel geel en groen, de meest prominente kleuren wanneer je aan Van Gogh’s kunstwerken denkt. Regisseur Julian Schnabel heeft een erg overtuigende en typerende Van Gogh-film vastgelegd. De film is vast niet weggelegd voor iedereen, al ben je wel zeker van een unieke ervaring.

At Eternity’s Gate overtuigt over de hele lijn, zowel door het acteerwerk, als door de regie en het camerawerk. Geen bombastisch entertainment, wel geloofwaardig en uniek. De filmliefhebber kan op twee oren slapen.

★★★★☆

Recent articles

om op te eten

Volgens mijn moeder at oma iedere ochtend een kikker als ontbijt. Ik beeldde mij altijd in dat ze het arme diertje zorgvuldig dissecteerde en...

Trolls: Wereldtour review – Van geen kleintje vervaard + wedstrijd

De originele Trolls, de kleurrijke popjes met hoge kuiven, dateert uit 2016 en werd verrassend genoeg een muzikaal hoogstaande film. Het vervolg is nu...

Hoogdagen

In het nieuwe jaar moet ik misschien eerst starten met een update. Ik ben ondertussen een jaartje ouder geworden. Vanaf nu is het: "Aangenaam,...

‘Als je van spelen leren kan’ van Nele Flamang (boekrecensie)

Door de drukte van het leven zien we wat ons het meest dierbaar is over het hoofd: onze kinderen. In haar nieuwe boek Als...

Compaan legt brug tussen generaties: ‘Kijk! Moemoe wil videobellen’

Onze (over)grootmoeder is net zoals haar leeftijdsgenoten: ze zit vaak eenzaam in haar kamer, leest de Dag Allemaal,...

Vier vreemde sporten die je tijdens de zomerdagen kan doen

Nu het zonnetje weer schijnt, stromen de terrassen vol, worden de barbecues aangestoken en zoekt men massaal de parken en stranden op. Heerlijk die...
Valeska Remmery
Valeska Remmery
Filmfan, gameliefhebber en heeft een pen vlotter dan een kangeroe op LSD.

Leave a Reply