Black Mirror: Bandersnatch – Meesterwerk of interactieve flop?

Black Mirror dropte afgelopen week ineens een interactieve film op Netflix: Black Mirror: Bandersnatch. Als liefhebber van de serie en als gameliefhebber, klinkt zoiets me als muziek in de oren en besloot ik direct te gaan kijken. Ik was wel benieuwd naar welke keuzes ik mocht maken en vooral naar wat de gevolgen zijn.  Is deze innovatieve zet van de makers van Black Mirror een revolutie in series kijken, of slaat men de plank volledig mis? Je leest het hier.

We keken de anderhalf uur durende film met z’n drieën en werden vrij snel in de gebeurtenissen meegezogen. Bandersnatch vertelt een verhaal over een jonge programmeur die de kans krijgt om zijn game te ontwikkelen bij een grotere studio. Tijdens dit proces krijgt hij, of eigenlijk jij, diverse malen een moment waarop een beslissing gemaakt moet worden. Welk ontbijt kies je? Praat je wel of niet over je moeder? Ga je wel of niet akkoord met een bepaalde deadline? Deze keuzes zijn in het begin spannend en maken je nieuwsgierig naar de gevolgen. Wat gaat er met deze jonge programmeur gebeuren?

Weinig invloed

Je hoopt, zeker als je de andere afleveringen van Black Mirror hebt gezien, dat er weer iets indrukwekkends gebeurt, maar dat blijft eigenlijk de hele flim uit. Er bestaan al langer games waarin jouw keuzes wel degelijk het verloop en de uitkomst van het verhaal bepalen. Dat lijkt bij Bandersnatch veel minder het geval. Je wordt steeds weer teruggezet tot een bepaald moment om nog een keer dezelfde beslissing te maken, waardoor het lijkt alsof de film je toch in een bepaalde richting wil duwen. Dit resulteert dat je er op het eind genoeg van hebt en eigenlijk wilt dat het klaar is.

Gemiste kans

Black Mirror: Bandersnatch is absoluut innovatief en origineel, maar het concept had veel beter uitgewerkt kunnen worden. In het begin heb je het gevoel dat de film het niveau van de betere Black Mirror-afleveringen kan aantikken, maar halverwege wordt het wat saaier en leveren de keuzes die je maakt niet meer de voldoening op waar je op hoopt. Ze vallen in herhaling en geven je het idee dat je niet echt controle over het verloop van de film hebt. Dat is jammer, want een concept als dit kan ervoor zorgen dat je een film vaker dan één keer kijkt.

Recent articles

om op te eten

Volgens mijn moeder at oma iedere ochtend een kikker als ontbijt. Ik beeldde mij altijd in dat ze het arme diertje zorgvuldig dissecteerde en...

Trolls: Wereldtour review – Van geen kleintje vervaard + wedstrijd

De originele Trolls, de kleurrijke popjes met hoge kuiven, dateert uit 2016 en werd verrassend genoeg een muzikaal hoogstaande film. Het vervolg is nu...

Hoogdagen

In het nieuwe jaar moet ik misschien eerst starten met een update. Ik ben ondertussen een jaartje ouder geworden. Vanaf nu is het: "Aangenaam,...

‘Als je van spelen leren kan’ van Nele Flamang (boekrecensie)

Door de drukte van het leven zien we wat ons het meest dierbaar is over het hoofd: onze kinderen. In haar nieuwe boek Als...

Compaan legt brug tussen generaties: ‘Kijk! Moemoe wil videobellen’

Onze (over)grootmoeder is net zoals haar leeftijdsgenoten: ze zit vaak eenzaam in haar kamer, leest de Dag Allemaal,...

Vier vreemde sporten die je tijdens de zomerdagen kan doen

Nu het zonnetje weer schijnt, stromen de terrassen vol, worden de barbecues aangestoken en zoekt men massaal de parken en stranden op. Heerlijk die...
Dennis Van der beek
Dennis Van der beekhttp://Mensroom.be
Elk topteam heeft minstens één Hollander. Dus ook Men's Room kon niet achterwege blijven. Dennis is door zijn brede interesses een onmisbare schakel in het clubje van behaarde Belgen en welruikende dames.

Leave a Reply