FILMREVIEW. The Wall: één, twee, drie piano in het midden van de woestijn

Oorlogsfilms worden meestal indrukwekkend in beeld gebracht. Vijanden die het tegen elkaar opnemen in vuurgevechten waarbij er geen kogel wordt gespaard, met bloedspatten bevuilde cameralenzen en tranen bij het rollen van de eindgeneriek. We hebben het stilaan wel gehad en snacken naar iets nieuws. Eentje met dialoog en spanning waar zelfs het puntje van onze stoel het benauwd bij krijgt. The Wall doet een gooi naar een oorlogsprent die het allemaal niet zo nauw neemt met de regels van het genre.

Je wilt het niet meemaken: vast komen te zitten achter een muur van slecht gestapelde bakstenen in het midden van de woestijn. Om dan nog maar te zwijgen over een sluipschutter die je geen seconde uit zijn vizier haalt. Beeld je in daarbij in dat er geen water voor handen is, je strijdmakker het loodje gelegd heeft en een beenwonde die meer gaapt dan een baby net voor bedtijd.

Verhaal

Het is 2007 en de oorlog met Irak is officieel voorbij. Twee Amerikaanse soldaten kijken naar een scène waarin hun broeders afgeslacht zijn. Ze werden allemaal om het leven gebracht met een rake kogel in de schedel (en alles wat eronder huist). Na lang aarzelen besluit het duo een kijkje te gaan nemen. Sergeant Locke en luitenant Hobbs worden (zonder te weten waar hij zich verschanst) onder schot genomen door een sluipschutter. Hobbs blijft zwaargewond op de grond liggen, terwijl Locke zich verschuilt achter een muur. Tijdens zijn ultieme hoop versterking te roepen, raakt hij verwikkeld in een dodelijk kat en muisspel met de sniper himself.

Middenin de woestijn gebeurt er zoals het hoort weinig spectaculairs. Het decor bestaat uit vernielde voertuigen, struikgewassen, een hoopje lijken en een muur waar een groot deel van de The Wall zich afspeelt. Geen drinkwater, nauwelijks kogels of sprankeltje hoop om hun familie ooit weer te zien.

Wie spectaculaire ontploffingen verwacht en een cast met een resem topacteurs, komt al snel bedrogen uit. Debuterend screenwriter Dwain Worrell koos ervoor met niet meer dan drie acteurs te werken, in een decor met nauwelijks variatie. Een serieuze uitdaging, want het genre moet het net hebben van wilde achtervolgingen, vuurgevechten en dramatisch spektakel.

The Wall (bioscoop)
6.5 Onze score
Plot6.5
Audiovisueel6.5
Acteerwerk6.5
Extra's0
Samenvatting
Je wordt als kijker meteen bij de kraag genomen, met je neus in het drama geduwd en op het randje van je stoel gezet. Alleen maar lof om dit met een minimale setting voor elkaar te krijgen. Maar wanneer je gaat voor een eenvoudige set-up, zijn er onoverkomelijk momenten waarop de The Wall gaat vervelen. Dialogen met de schutter gaan nergens over en lijken vooral te zijn bedoeld om de 85 minuten vol te krijgen. Toch heeft de productie het voor elkaar gekregen om de spanningsboog knap aan te spannen en met een knal te eindigen. Die knal mocht alleen net iets onthullender.

Recent articles

Call of Duty: Cold War review – Geen COD in een zak

Telkens er een nieuwe Call of Duty verschijnt, is het feest. Spelers vanuit alle uithoeken van de wereld verzamelen zich massaal op de servers...

foesballen

Ik kijk zoals iedereen wel eens naar een voetbalwedstrijd. Iedere keer valt het op dat er nauwelijks sprake is van liefdevolle taferelen Er wordt...

Een winter vol verhalen (boekreview) – Hartverwarmend

Om de eenzame wintermaanden te overbruggen, komt uitgeverij Balans met Een winter vol verhalen. Korte verhalen, gedichten, brieven en opstellen met een...

Club Flo: zelfgemaakte dildo’s en VR-porno

In haar eerste eigen programma Club Flo praat Flo Windey vanaf donderdag 19 november om 21.45 over datgene waar doorgaans moeilijk over gepraat wordt....

Baden in (wijn)bubbels

Waarom baden met een glas rosé als je kan baden ín een glas rosé. De droom van iedere wijnliefhebber komt uit met deze schuimzeepjes....

Videogame rond internationale influencers gelanceerd

Twintig internationale influencers krijgen de hoofdrol in de nieuwe videogame Slide Stars voor PlayStation 4, Xbox One en Nintendo Switch. Twee Nederlands pronken op...
Pieter Kesselaers
Pieter Kesselaers
Pieter richtte in 2016 Men's Room op, hetzelfde jaar waarin hij werk maakte van zijn zoontje Nibe. Houdt zich verder bezig met gamen, lezen en als er nog tijd overschiet: een loopje in het park.

Leave a Reply