Wat is de ‘big Deal’ met Casa de Papel?

Mijn enthousiasme voor  TV-series werd aangewakkerd door de hype die ontstond rondom Prison Break, jaren en jaren geleden. Iedereen en zijn grootmoeder keek Prison Break en mensen lieten nog net geen tattoo van de lokale nor op hun lichaam zetten. Deze serie moest en zou ik zien en de hype bleek voor het eerste seizoen meer dan terecht, maar het niveau van de serie kelderde daarna. Toen een paar jaar geleden Casa de Papel uitkwam, merkte ik een soort gelijke hype. Echter ben ik nu tientallen series rijker en laat ik me niet zomaar in zo’n hype meeslepen. Waarom is men zo enthousiast over deze serie en is het terecht?

Let op! Dit artikel bevat spoilers.

Het lukt allemaal

Casa de Papel draait in wezen om een ontzettend spectaculaire overval, waarbij de overvallers bij wijze van spreken de ‘good guys’ zijn. Als kijker wil je dat ze slagen, want hoewel ze een overval plegen, heb je toch het idee dat ze eigenlijk niets verkeerds doen. Vergelijk het met bijvoorbeeld het eerder genoemde Prison Break waarbij je sympathie krijgt voor de gevangenen, ook al zit het merendeel daar niet voor niets. Je wilt dat ze ontsnappen.

Bij Casa de Papel gaat men voor de ogenschijnlijk onmogelijke overval. Als kijker denk je steeds even dat het mis kan gaan, maar natuurlijk heeft El Professor aan alles gedacht en knallen ze er op het juiste moment overheen met een geniale zet. Vraag me niet waarom, maar het werkt, ook al is het negen van de tien keer totaal niet realistisch. Natuurlijk helpt het dat de actie ontzettend goed in beeld wordt gebracht en dat de serie een enorm goede soundtrack heeft. Is het echt spannend? Nee, want je weet eigenlijk al dat het uiteindelijk wel goed komt, al wordt er zo nu en dan wel iets of iemand voor opgeofferd.

casa de papel

Stoere personages

Casa de Papel is daarom voor mij een ‘wegkijkserie’ en zal nooit  in een lijst met favorieten komen. Zoals ik hierboven al meldde wordt het nooit echt spannend, maar kijkt het vooral heerlijk weg en kent vele ‘YES!-momenten’.

Zonder je veel te hoeven concentreren kan je genieten van actie en spektakel, maar als een willekeurig personage het loodje legt, zal het je niet veel doen. Een groot aantal personages, zoals el  Professor, Berlin, Helsinki en Denver zijn zeker cool en doen de juiste dingen op het juiste moment, maar je leert ze slechts oppervlakkig kennen. Het is eigenlijk net als in een actiefilm met Jason Stratham, maar dan wat beter.

De hype rondom de serie begrijp ik daarom ook wel en gezien de eerste twee seizoenen mag deze ook wel terecht genoemd worden. Eerlijk is eerlijk, hoewel er genoeg gaten in het plot zitten, blijf je kijken, zeker tot het einde van seizoen twee.

Tijd om te stoppen

Daarna gaat het namelijk helemaal mis en begint de serie opnieuw gelijkenissen met Prison Break te vertonen, maar dan in negatieve zin. Wist je nog dat ze in Prison Break weer opnieuw in de gevangenis belandden? In Casa de Papel gaan ze gewoon nog een keer een overal doen? Ja, ze hebben er een goede reden voor, maar is een nieuwe overval het beste middel om dat doel te bereiken? Ik betwijfel het.

Het ergste is nog dat bij de overval bijna alles hetzelfde is, alleen lijkt alles nog onmogelijker. Eerder gestorven personages worden gewoon vervangen door nieuwe personages met exact dezelfde eigenschappen, de setting is precies hetzelfde, alles is hetzelfde. Het hele kunstje van de eerste twee seizoenen wordt schaamteloos herhaald alleen zijn de gaten in het plot nog groter en wordt alles nog minder geloofwaardig.

Na de eerste overval had er gewoon direct een eind aan gebreid moeten worden. Nu lijkt het een kant op te gaan waarin de makers zelf het spoor bijster aan het raken zijn, waardoor het steeds en steeds minder geloofwaardig wordt en steeds slechter wordt om naar te kijken. Ik weet niet of ik nog een keer zo’n neerwaartse spiraal als Prison Break wil meemaken en seizoen vier ga kijken.

Recent articles

The Last of Us Part II (PS4) review – Een van de spannendste games ooit

“Hier achter de auto kan ik wel even schuilen. Shit, daar komt iemand aan. Ik moet zo snel mogelijk van deze plek, anders word...

De Ardennen van Hans Olink (boekreview) – Wat u nog nog niet wist over onze Ardennen

'A Vendre'. Als Hans Olink het bordje bij een oude boerderij niet had opgemerkt, had hij er nooit gewoond. Gelukkig deed hij dat wel....

Peter Pan-syndroom

Hier zitten we dan allemaal, in onze COVID 19-zomer. Half Vlaanderen kan ondertussen taarten en brood bakken, het wc-papier is terug in stock en...

De favoriete films van de MEROO-redactie

Denk aan een goede film en schrijf er een stukje over neer. Dat was de opdracht die de redactieleden van MEROO voorgeschoteld kregen. De...

F1 2020 (PS4) review – een brandvrije bivakmuts zit zoveel fijner dan een mondmasker

Voor het eerst valt de release van de jaarlijkse F1-game bijna samen met de start van het echte F1-seizoen. Met dank aan Covid-19. Door...

Waarom filmpersonages vaak eerst overhaald moeten worden

In mijn leven heb ik talloze films en series gekeken en sommige standaard gebeurtenissen daarin zijn niet onopgemerkt aan me voorbijgegaan. Wat me opvalt...
Dennis Van der beek
Dennis Van der beekhttp://Mensroom.be
Elk topteam heeft minstens één Hollander. Dus ook Men's Room kon niet achterwege blijven. Dennis is door zijn brede interesses een onmisbare schakel in het clubje van behaarde Belgen en welruikende dames.

Leave a Reply