Fallout 76 review – Eenzaamheid en bugs in gigantische zandbak

Wanneer gamefabrikant Bethesda een game lanceert, gaat er altijd een maandenlang tromgeroffel aan vooraf. De successen van Skyrim en de vorige Fallout-games, zijn dan ook één van de grootste titels ooit. Fallout 76 is een vreemde eend in de bijt, want het speelt zich uitsluitend online af.

Ik sla een voorraad wapens en wat handige accessoires in en verlaat de schuilkelder, Vault 76. Voor ik het weet sta ik in een gigantische open wereld en word ik aangevallen door gemuteerde zombies en ander lelijk gespuis. Van introductie is geen sprake, je wordt meteen aan je lot over gelaten. Terwijl in de vorige delen je hand nog wordt vastgehouden, kies je nu je weg zelf, zonder hulp van computergestuurde personages. Of je kan de hulp van je vriend inroepen om samen doorheen een apocalyptisch Amerika rond te dolen. Het is een keuze van de makers die niet bij iedereen in de smaak valt, leren we uit de reviews van vakbladen die spreken van een gemiste kans. Wij gaven Fallout 76 toch een kans en begonnen met een schone lei aan een eindeloos naoorlogs avontuur. Helemaal in ons eentje.

24 spelers

In Fallout 76 vertoef je in het Amerikaanse West-Virgina, zo’n 25 jaar na een kernoorlog die geen spaander heel heeft gelaten van de wereld zoals we die nu kennen. Wie de vorige games in de reeks gespeeld heeft, weet perfect wat daarmee bedoeld wordt. Grote uitgestrekte vlaktes met bomen die al jaren geen zon meer gezien hebben, verlate dorpen die overspoeld worden door mutanten en computergestuurde overlevers die samen met jou op pad gaan om de wereld te herstellen. Met de uitzondering van dat laatste, want nu sta je er alleen voor. Nu ja, niet helemaal alleen.

Je kan met een vriend op pad gaan of samen met online spelers de handen in elkaar slaan. In een wereld kunnen zo’n 24 spelers terecht, die opvallend groter is dan die uit de voorgaande games. De kans is daardoor ook groot dat je niet iedereen tegenkomt, laat staan er samen mee de wijde wereld intrekt. Aangeraden is dan ook een kopietje extra te kopen en met je favoriete gamevriend de uithoeken van West-Virgina te gaan ontdekken. Alleen is de vraag: is het wel de moeite waard om je kostbare tijd op de servers van Bethesda door te brengen?

Vault 76

We noteren het jaar 2102 en de eerste schuilkelder die geopend wordt is die van jou: Vault 76. Het Wasteland ontvangt je met open armen en overlaadt je met missies zoals het vinden van bepaalde personen (die maar al te vaak al lang het loodje gelegd hebben) en het ontdekken van kampen. Deze missies worden gecommuniceerd aan de hand van briefjes en audioboodschappen die zich over de map verspreid hebben. Deze verhalen zijn in het begin leuk en spannend, maar je botst steeds weer op het voorspelbare antwoord en vaak teleurstellend plot. Alweer op zoek gaan naar een personage dat dood is, telkens maar weer, begint snel te storen.

Survival is een belangrijk onderdeel in je tocht doorheen het apocalyptische West-Virgina. Je moet eten om op krachten te blijven, medicijnen slikken tegen de stralingziekte en voedsel koken om je buik te vullen. Voortdurend ga je op zoek naar manieren om in leven te blijven. Vergelijk dit gerust met hoe dat in Fallout 4 gebeurde. De items die je onderweg vindt zullen niet alleen helpen bij het vergroten van je overlevingskansen op lichamelijk vlakken, ook is het mogelijk een kamp op te bouwen met het hout dat je vindt. Dit kamp is de perfecte schuilplaats en kan je verder uitrusten met allerlei decoraties en als je goed knutselt een machinegeweer.

Conclusie

Het is een gewaagde gok om de fundamentele waarden van de reeks overboord te gooien en in te zetten op een volledig online avontuur. Ook qua verhaalvertelling wordt het hoofdingrediënt  botweg uit de game geweerd. Samen op pad gaan met een vriend blijft de enige goede manier om deze game te spelen. Ga je er toch alleen op uit, dan zal je merken dat er weinig redenen zijn om te blijven terugkeren. Je blijft je karakter voortdurend trainen tot het ultieme vechtmachine, maar sprake van een concreet doel is er niet. Daarnaast botsten we maar al te vaak op irritante bugs die het speelplezier nog eens een extra klap in het gezicht geven. Qua sfeer voelt het geheel inderdaad als één grote oorlog. Maar dat is in dit geval niet louter positief.

Recent articles

Call of Duty: Cold War review – Geen COD in een zak

Telkens er een nieuwe Call of Duty verschijnt, is het feest. Spelers vanuit alle uithoeken van de wereld verzamelen zich massaal op de servers...

foesballen

Ik kijk zoals iedereen wel eens naar een voetbalwedstrijd. Iedere keer valt het op dat er nauwelijks sprake is van liefdevolle taferelen Er wordt...

Een winter vol verhalen (boekreview) – Hartverwarmend

Om de eenzame wintermaanden te overbruggen, komt uitgeverij Balans met Een winter vol verhalen. Korte verhalen, gedichten, brieven en opstellen met een...

Club Flo: zelfgemaakte dildo’s en VR-porno

In haar eerste eigen programma Club Flo praat Flo Windey vanaf donderdag 19 november om 21.45 over datgene waar doorgaans moeilijk over gepraat wordt....

Baden in (wijn)bubbels

Waarom baden met een glas rosé als je kan baden ín een glas rosé. De droom van iedere wijnliefhebber komt uit met deze schuimzeepjes....

Videogame rond internationale influencers gelanceerd

Twintig internationale influencers krijgen de hoofdrol in de nieuwe videogame Slide Stars voor PlayStation 4, Xbox One en Nintendo Switch. Twee Nederlands pronken op...
Pieter Kesselaers
Pieter Kesselaers
Pieter richtte in 2016 Men's Room op, hetzelfde jaar waarin hij werk maakte van zijn zoontje Nibe. Houdt zich verder bezig met gamen, lezen en als er nog tijd overschiet: een loopje in het park.

Leave a Reply