REVIEW. Little Nightmares: wanneer kunst en games elkaar vinden

Wie vandaag een Nintendo Switch aanschaft heeft toegang tot een breed scala een spelgenres. Sport, horror, actie en natuurlijk games die gericht zijn op de allerjongsten. Meer dan ooit zet ‘s werelds bekendste spellenfabrikant wereld weer aan het gamen. Little Nightmares is zo’n titel die je best niet door je zoon van vijf laat spelen, maar gewoon zelf oppakt om urenlang te genieten van een staaltje zeldzaam vakmanschap.

[dropcap]Games[/dropcap] zijn de nieuwe kunstwerken. Dat ik met deze uitspraak menig artiest op mijn dak haal, besef ik zeker wel. Als je kijkt naar de titels die de afgelopen maanden zijn verschenen, kan je er echter niet omheen. Er wordt steeds meer aandacht geschonken aan de visuele stijl van videogames, dat zelfs wij als doorwinterde spelers onze ogen vaak niet kunnen geloven. Je bestuurt een mysterieus personage doorheen een al even feeërieke wereld en ontmoet vijanden die vaak weggelopen lijken te zijn uit je engste nachtmerries.

Met stijl

Little Nightmares is precies zo’n game en doet denken aan het gelijkaardige Limbo dat ongekende successen zaaide, voornamelijk door zijn opvallende tekenstijl. Knap aan Little Nightmares is dat er ondanks de grimmige, mysterieuze aanpak, ruimte is voor een hoge graad van realisme. Alles ziet er ontzettend mooi uit en het oog voor detail deed onze monden vaak openvallen. Zelden ging het onbestaande zo goed samen met een wereld die wij kennen zoals die van ons, met kamers, stoelen en alles wat je zoal in huis aantreft.

Je bestuurt Six, een 9-jarig meisje met een regenjas, doorheen donkere levels. Al trekkend, duwend en rennend baan je in een race tegen de klok een weg door verlaten kinderkamers, kelders en zolders. Dit terwijl vijandig gespuis en valstrikken je het leven zuur proberen maken. Zo moet je al snel in de game een hendel overhalen om dan binnen de tijd door een deur te stormen. Haal je het niet, dan krijg je hoge voltages door je lijf en kan je weer helemaal opnieuw beginnen. Net zo angstaanjagend als sommige missen, zijn de laadtijden. Telkens je het lootje legt moet je de lange laadtijden trotseren. Uiteraard moet je gestraft worden wanneer je faalt, maar een halve minuut naar een laadscherm staren is toch wel redelijk serieus.

In welgeteld vijf uren haalden we de eindmeet, wat toch opvallend kort is. Maar het waren wel 300 intense minuten. Speel je met een hoofdtelefoon en in het donker, dan zal de game je helemaal opzuigen. Ook wanneer je kiest voor een sessie op groot scherm, spatten de details van het scherm. De donkere levels deden ons wel even het contrast van ons televisietoestel bijstellen. Op sommige punten werd het zo donker, dat je nauwelijks meer zag dan de gele jas van Six.

Conclusie

Little Nightmares is een slimme mix van (eenvoudige) puzzel- en horrorelementen, en dat allemaal in een prachtig visueel jasje. De sfeer spat van het scherm, de muziek is van hoog niveau en het tempo uitstekend. Al blijft de korte duur en de eeuwigdurende laadtijden wel een doorn in het oog.

Little Nightmares: Complete Edition (Switch)
7.9 Onze score
Gameplay7.5
Graphics9
Geluid9
Levensduur6

Recent articles

(onder)stoppen

In het leven moeten we voortdurend stoppen. Stoppen met roken. Stoppen met drinken. Stoppen met alles wat plezant maar ongezond is. Om dan nog...

‘In de stilte ligt het antwoord’ van Ryan Holiday (boekrecensie)

In onzekere tijden hebben we allemaal nood aan een houvast, aan voorbeelden en aan praktische tips hoe je moet omgaan met al dat negatieve...

Crash Bandicoot 4: It’s About Time (PS4) review – Het werd tijd!

Woebegedjab? Hoegoeda? Hoe heet dat dekselse masker dat Crash Bandicoot vroeger voor zijn gezicht droeg voor extra bescherming? In plaats van het op te...

Monster Truck Championship (PS4) review – Race-culthit in wording

Met extravagant spectaculaire shows heeft het Monster Trucks genre vooral in de USA, het land waar over-the-top entertainment een religie is, een grote fan-base....

België heeft eigen videogamemuseum

Het is geen algemene kennis, maar België heeft een gamer die eigenlijk al een tijdje in een museum hoort, namelijk ondergetekende. Nu komt daar...

Tennis World Tour 2 (PS4) review – Op de juiste koers

Na de release van het eerste deel in 2018, is op 22 september Tennis World Tour 2 verschenen. Het eerste deel werd niet goed...
Pieter Kesselaers
Pieter Kesselaers
Pieter richtte in 2016 Men's Room op, hetzelfde jaar waarin hij werk maakte van zijn zoontje Nibe. Houdt zich verder bezig met gamen, lezen en als er nog tijd overschiet: een loopje in het park.

Leave a Reply