REVIEW. Vrouwelijk schoon, heerlijke gevechten en (veel) frustratie in Bayonetta

Toen ik hoorde dat Bayonetta 3 exclusief uit zal komen voor de Nintendo Switch en opmerkte dat menig gamer daar laaiend enthousiast over is, vond ik het de hoogste tijd om de eerste twee delen eens te proberen. Deze games zijn onlangs opnieuw uitgebracht voor de Switch en in deze review beoordeel ik het eerste deel.

[dropcap]Tot[/dropcap] een jaar of zes geleden liet ik hack’n slash games meestal links liggen, omdat ik dacht dat er te weinig afwisseling in zou zitten en het daarom niet in mijn straatje zou passen. Op een bepaald moment ben ik toch overtuigd geraakt om Devil May Cry en God of War te spelen en sindsdien ben ik van het genre gaan houden. Dit komt vooral omdat je bij een goede hack ’n slash adventure beter wordt. Je leert steeds betere combo’s kennen en je wordt sterker, waardoor het een verslavende werking heeft om vijanden een kopje kleiner te maken.

Bayonetta, dat oorspronkelijk in 2009 verscheen, weet dit gevoel als geen ander over te brengen. Je speelt met de heks Bayonetta die het met haar demonen opneemt tegen allerlei hemelse figuren. Gewapend met haar slagwapens, zoals een zwaard of een zweep en haar geweren, kan ze alle vijanden naar het hiernamaals sturen.

Al snel merk je dat je ongelofelijk veel combinaties van aanvallen kan maken en ga je steeds iets nieuws proberen. Hoe vetter de combo, hoe meer punten je krijgt, die je vervolgens weer kan gebruiken om wapens, aanvallen, items enzovoort vrij te spelen, waardoor het lijstje van aanvallen nog veel groter wordt. De gevechten in Bayonetta geven daardoor enorm veel voldoening, zeker wanneer je aanvallen van vijanden ontwijkt en in ‘Witch time’ terecht komt. Op die momenten wordt alles in slow motion gezet en heb je enkele seconden de tijd om de vijand enorm veel schade aan te brengen.

Kolossaal

In tegenstelling tot vele andere games uit dit genre, zijn er in Bayonetta maar weinig momenten waarop er echt veel vijanden tegelijkertijd in beeld zijn. Ontwikkelaar Platinum Games kiest er namelijk voor om je veelal tegen grotere, sterkere vijanden te laten vechten. Met groot bedoel ik in sommige gevallen kolossaal, want ze passen soms nauwelijks in je beeldscherm. Dit levert vaak een pittig gevecht op, waarbij je regelmatig opnieuw zal moeten beginnen.

Over the top

Dat is op zich niet erg, want je leert de aanvallen van de vijanden steeds beter kennen, zodat je erop kan anticiperen. Dat is het sterke punt van Bayonetta en zorgt er tevens voor dat het de moeite waard is het nog een keer te spelen. De eerste keer zal voor menigeen moeilijk zijn. Je zal het spel uitspelen, maar om rijkelijk beloond te worden voor uitzonderlijke prestaties, zal je waarschijnlijk een tweede keer nodig hebben. Hoe meer punten je verdient, hoe meer je kan unlocken en hoe meer mogelijkheden het spel je biedt.

Toch is er een aantal minpunten dat er voor zorgt dat je misschien toch geen tweede keer wil. Zo lijkt het alsof de ontwikkelaar soms net te graag wil in bepaalde gedeeltes van de game. Gevechten op vliegende rotsblokken of in een doorzichtige bol zijn best leuk bedacht, maar op sommige momenten ben je het overzicht totaal kwijt, ook omdat de camera op die momenten zelden op de goede plek staat.

Daarnaast zijn er vele quick time events in het spel te vinden, waarbij je ineens uit het niets een knoppencombinatie moet indrukken om je dood te voorkomen. In veel gevallen voelen die events geforceerd aan en is het eerder een frustratiepunt dan een waardevolle toevoeging. Datzelfde geldt voor de levels waarin je niet vecht. Op een enkele uitzondering na, passen ze totaal niet bij de game en zijn ze bovendien slecht uitgewerkt.

Het verhaal is, net als sommige gevechten, erg over the top en typisch Japans. Dat is iets waar je van houdt of niet. Zelf ben ik na een aantal hoofdstukken de filmpjes gaan overslaan, omdat ik het echt niet trok, maar dat is een kwestie van smaak.

Donker

Dat Bayonetta al in 2009 uitkwam is duidelijk te zien als je naar de details in de omgeving kijkt. Toch speelt er zich vaak ontzettend veel tegelijkertijd op het beeldscherm af en blijft het allemaal stabiel lopen. Het camerastandpunt wil helaas af en toe nog wel eens wat roet in het eten gooien en dat kan je behoorlijk aan levens kosten. Daarnaast lijken de donkere levels in handheldmode nog wat donkerder te zijn.

Conclusie

De gevechten, die het belangrijkste onderdeel van Bayonetta vormen, zijn ontzettend goed uitgewerkt. Er zijn legio aan mogelijkheden en het verslaan van vijanden werkt verslavend, waardoor je het spel misschien wel meerdere malen wil uitspelen. Helaas is er wel een aantal minpunten dat voor de nodige frustratie kan zorgen, maar desondanks is het spel zeker de moeite waard om te spelen.

Als je Bayonetta 2 voor de Switch koopt krijg je het eerste deel er gratis bij, maar je kunt het ook los aanschaffen in de E-shop van Nintendo.

Bayonetta (Switch)
7 Onze score
Gameplay8
Graphics7
Geluid6.5
Levensduur7

Recent articles

MAMoiselle: 21 wensen voor een fantastisch 2021

2020 is voorbij. Tijd voor een nieuw begin en een frisse start. En ik weet het wel, het zou naïef zijn om te denken...

Mealhero en De Vegetarische Slager bundelen de krachten

Weet je nog toen we vorig jaar lyrisch waren over Mealhero? Het bedrijf laat je in enkele minuten een heerlijk gezonde maaltijd op tafel...

Mortal Kombat 11 Ultimate (PS4) review – Nog meer vechtplezier

Door de arcadehallen op de kermis hebben we ontdekt hoe leuk het is om iemand virtueel op het gezicht te slaan. Mortal Kombat 11...

Slide Stars (PS4) review – Temple Run met influencers en bananen

De term influencers zal je ongetwijfeld afgelopen jaren je om de oren geslagen zijn. Bij ieder nieuw social media platform ontstaan er nieuwe soorten...

Dragon Quest XI S – Echoes of an Elusive Age review – Meer dan een echo

Liefhebbers hoeven we niet meer over de streep te trekken, die hebben mogelijks de eerder verschenen Switch-versie al gespeeld. Voor nieuwkomers is Dragon Quest...

De kunst van het niks doen

We zijn dan toch eindelijk van 2020 vanaf geraakt. Het is voorbij, het zit erop, 't is gedaan. Dag en bedankt. Bedankt voor de...
Dennis Van der beek
Dennis Van der beekhttp://Mensroom.be
Elk topteam heeft minstens één Hollander. Dus ook Men's Room kon niet achterwege blijven. Dennis is door zijn brede interesses een onmisbare schakel in het clubje van behaarde Belgen en welruikende dames.

Leave a Reply