Call of Duty: Cold War review – Geen COD in een zak

Telkens er een nieuwe Call of Duty verschijnt, is het feest. Spelers vanuit alle uithoeken van de wereld verzamelen zich massaal op de servers om elkaar het leven zuur te maken. Call of Duty: Cold War brengt je naar de barre tijden van de Koude Oorlog en is een geslaagd pakket voor zij die op zoek zijn naar een laagdrempelige shooter. Pieter Kesselaers

Om met de deur in huis te vallen: een Call of Duty haal je in huis voor de online multiplayer. Dat is altijd al zo geweest en dat zal altijd zo blijven. Geen enkele andere game slaagt erin om zulke epische gevechten op het beeldscherm te toveren. En hoewel er nauwelijks nieuwigheden te bespeuren zijn, is Cold War gewoonweg een steengoede titel. Om ten volle van de game te genieten, heb je dus een online abonnement en enkele gamevrienden nodig. Je knalt je dan door relatief korte potjes in knappe levels in gevarieerde gebieden.

Die potjes vragen vaak een tactische aanpak. Vooral wanneer je als opdracht krijgt bepaalde delen van de map te veroveren en deze zo lang mogelijk te bemachtigen. Voor spelers die zich liever breinloos een weg omhoog banen, hebben nog altijd de traditionele deathmatch als optie. Daarin neemt iedereen het tegen elkaar op en is een tactische aanpak minder belangrijk. Ook zonder vrienden beleef je plezier aan Cold War.

spionage

Wie zich niet liever niet waagt aan het overweldigende online gedeelte, kan lekker doorzakken in de korte, maar geslaagde, modus voor één speler. Het verhaal draait rond een Russische spion die het op de Westerse wereld heeft gemunt. Als speler doorkruis je de wereld, met een sfeervolle passage in Amsterdam en moet je meer dan ééns doordacht te werk gaan. Ongezien een koffertje bemachtigen in een huis waarin het leven zijn gangetje gaat of geruisloos een vijandelijk kamp infiltreren, doe je best voorzichtig. Het verhaal neemt je bij de hand en de structuur van de levels geeft weinig ruimte om vrij rond te lopen. En eigenlijk is dat helemaal niet erg. Er zijn tegenwoordig al genoeg games om verloren in te lopen. De singleplayer van Cold War is een rollercoaster, geen busritje door de stad.

Call of Duty: Cold War is waar voor je geld. Zoals we zeiden is het vooral de multiplayer die je zal bezighouden. Niet per se door vernieuwingen, want die zijn er nauwelijks, maar wel door nieuwe maps en interessante spelmodi. De singleplayer is dan weer kort, maar één van de betere uit de reeks. M

Recent articles

NieR Replicant review – op zijn eigen manieR

De originele NieR scheerde geen hoge toppen, maar na een succesvolle opvolger (NieR Automata) waren we best benieuwd om de vernieuwde versie van het...

Outriders review – shooter uit Hollywood

De aarde is naar de bom, de mensheid heeft de planeet helemaal uitgeput en gaat elders op zoek naar grondstoffen. Twee schepen worden de...

It Takes Two – Ongeziene multiplayerervaring

Games die je samen op de bank speelt, met een bak bier tussen de benen en grote bak popcorn op de salontafel genieten onze...

Trolls: Wereldtour review – Van geen kleintje vervaard + wedstrijd

De originele Trolls, de kleurrijke popjes met hoge kuiven, dateert uit 2016 en werd verrassend genoeg een muzikaal hoogstaande film. Het vervolg is nu...

Hoogdagen

In het nieuwe jaar moet ik misschien eerst starten met een update. Ik ben ondertussen een jaartje ouder geworden. Vanaf nu is het: "Aangenaam,...

‘Als je van spelen leren kan’ van Nele Flamang (boekrecensie)

Door de drukte van het leven zien we wat ons het meest dierbaar is over het hoofd: onze kinderen. In haar nieuwe boek Als...
Pieter Kesselaers
Pieter Kesselaers
Pieter richtte in 2016 Men's Room op, hetzelfde jaar waarin hij werk maakte van zijn zoontje Nibe. Houdt zich verder bezig met gamen, lezen en als er nog tijd overschiet: een loopje in het park.

Leave a Reply