REVIEW. Detroit: Become Human: emotionele rollercoaster van hoog niveau

Quantic Dream toonde in 2012 een tech demo genaamd “Kara” dat een eerste glimp gaf van het idee achter Detroit: Become Human. Eindelijk is het zover en brengen de makers van het bejubelde Heavy Rain en Beyond: Two Souls ons een nieuw meeslepend avontuur. We mochten Detroit: Become Human aan de tand voelen en gingen helemaal op in het verhaal.

[dropcap]We[/dropcap] schrijven 2038 in Detroit en zowat elk gezin heeft een android dat meedraait in het huishouden en/of voor de kinderen zorgt. Androids staan achter de balie van winkels, verzorgen straatwerken en worden ingezet voor tal van andere jobs. Ze zijn allemaal tweederangsburgers, koopwaar, eigendom van de mens die hen kocht in een gespecialiseerde zaak.

Cyberlife

Er blijkt echter sinds kort iets mis te gaan bij androids. Er zijn gevallen waarbij androids plots hun eigenaar aanvallen, iets wat ze geprogrammeerd zijn om nooit te doen. Androids waren al niet erg populair bij een deel van de bevolking, zo worden ze door sommigen beschuldigd van het afpakken van jobs. Nu er dan ook nog androids mensen beginnen aan te vallen geeft dat alleen maar meer voer voor de mensen die het al niet hoog op hadden met hen.

Cyberlife, het bedrijf achter de androids, zit met de handen in het haar en zo komt Connor in het verhaal. Het meest geavanceerde android-model dat er momenteel op de markt is. Connor wordt toegewezen aan Hank Anderson, politie luitenant en alcoholieker met een afkeer voor androids. Zo’n duo in conflict met elkaar dat moet samenwerken, het zou zo uit een film of serie kunnen komen. Niet erg origineel, maar het werkt en we geven toe dat we al snel een soft spot kregen voor Hank. Soit, ze trekken samen op onderzoek naar waar het foutloopt. Zowel Cyberlife als de FBI kijken van dichtbij toe. Connor moet en zal een einde maken aan deze vreemde gedragingen.

Kara pils

De tweede protagonist heet Kara (inderdaad, Kara van de tech demo zes jaar geleden). Een huishoudhulp-android dat voor een drugsverslaafde labiele vader werkt, dat samenwoont met zijn dochtertje Alice. Kara ontwikkelt meer en meer artificiële gevoelens voor Alice en wanneer de vader weer eens helemaal over de rooie gaat en Alice de stuipen op het lijf jaagt, slaagt Kara er in haar programma te doorbreken en slaat ze op de vlucht met Alice. Samen proberen ze naar Canada te vluchten, waar er nog geen wetgevingen zijn omtrent androids en ze bijgevolg een vrij leven hopen te kunnen leiden. Met Kara en Alice ga je enorm de emotionele toer op. Je hebt namelijk het leven in handen van een onschuldig kind en zoiets geeft toch een heleboel geladenheid met zich mee.

Detroit: Become Human™_20180515211623

De derde hoofdrolspeler is Markus. Zorgverlener voor een oude kunstenaar die in een rolstoel zit. Op een dag komen Markus en zijn baas thuis en merken dat er iets niet juist zit. Markus belt de politie op, maar alvorens deze aankomen ontstaat er een schermutseling, waardoor Markus zich genoodzaakt voelt om uit zijn programmatie te breken. De politie valt binnen, schat de situatie fout in en knalt Markus genadeloos neer, waardoor hij gehavend op een vuilnisbelt van kapotte androids terechtkomt.

In Detroit verveel je je nooit

Kara en Markus zijn dus beide deviant, en of Connor deviant wordt dat heb je zelf in de hand. Of Kara Canada bereikt met Alice valt en staat met welke beslissingen je neemt in de game. Er zitten behoorlijk wat spannende momenten in voor dit duo die je danig zullen doen zweten. Bij Markus wil de game vooral weten hoe je het aan wil pakken om de bevolking te overtuigen om androids gelijke rechten te geven met de mensen. Terwijl je constant geconfronteerd wordt met onmenselijke praktijken naar androids toe, zelf heel wat onrecht voor de kiezen krijgt, is maar de vraag hoe ver je het kan laten komen zonder eens goed met je vuist op tafel te slaan en wraak te willen. Maar je hebt de hele androidgemeenschap die op je rekent. Het ontketenen van de androids ligt grotendeels in jouw (Markus’) handen en dat weegt behoorlijk wat. Connor is dan weer degene die alles in het honderd zou kunnen laten lopen of net van binnenuit (via Cyberlife) de deviants zou kunnen helpen. Ook met hem heb je heel wat verantwoordelijkheid in handen.

De drie hoofdrolspelers hebben alle drie een andere insteek in dit grote verhaal en dat brengt een mooie variatie van voeling en tactiek. De sfeerzetting per personage wordt ook mooi neergezet door de soundtrack bij elk personage. De variatie qua personages konden we smaken en we vonden ze alle drie minstens even goed uitgewerkt en interessant.

De controls in Detroit: Become Human zijn vlot, toch zeker voor wie de knoppen vanbuiten kent op zijn controller. Qua controle gebruik je de linkerjoystick om rond te lopen. Voor conversaties krijg je telkens een keuzemenu. Net als bij gelijkaardige games is het wat gokken wat er net bedoeld wordt met dat éne woord per keuze. Soms denk je voor iets relax te gaan en blijkt het net dat het om iets resoluut gaat. Op zo’n momenten is het wel even slikken als je daardoor de foute toer opgaat. Gelukkig hadden we dit slechts enkele keren, meestal waren de keuzes wel duidelijk genoeg.

Afwisseling troef

De echte actie ontplooit aan de hand van QTE’s waarbij je driehoek/rondje/kruisje/vierkantje gebruikt, alsook de schouderknoppen. Ook moet je soms de rechterjoystick in de juiste beweging duwen of in de juiste richting over de touchpad wrijven. Zeker bij vechtscènes is het zweten geblazen om op de juiste moment de juiste knop in te duwen. Al hebben we wel gemerkt dat je zeker niet alle keren even hard afgestraft wordt bij het foutief drukken. Het is gelukkig niet enkel QTE, regelmatig moet je ook crime scenes scannen of kan je scenario’s laten berekenen. Deze andere manieren zorgen er voor dat de gameplay regelmatig afgewisseld wordt, wat altijd welkom is. Heel af en toe moet je binnen een bepaalde tijd iets oplossen, wat de nodige spanning geeft.

Op het einde van een level krijg je een flowchart te zien waarbij de keuzes die je maakte of acties die je ondernam uitgestippeld staan. Alternatieve paden zijn zichtbaar, maar niet leesbaar. Je weet dus dat er andere paden zijn, maar je weet niet wat ze inhouden. Het toont wel erg goed visueel aan dat Detroit: Become Human een heel pak andere scenario’s bevat dan degene die je zal te zien krijgen in een eerste run. We vonden het zeker interessant om eens wat opnieuw te spelen en een andere keuze te maken. Zo kan je kijken wie je alsnog kan redden of net niet, wat het verschil is tussen Connor deviant te laten worden of niet en of een agressieve aanpak van Markus de vrijheid van de androids in de weg zou staan of niet. Je kan er in ieder geval van op aan dat beslissingen in Detroit: Become Human écht gevolgen hebben voor het verloop van het verhaal.

We speelden Detroit: Become Human op de PS4 Pro en de beelden zien er subliem uit. Qua artwork kan de game ook tellen. Zo zijn er veel locaties in de game die stuk voor stuk mooi werden uitgewerkt. Zeker het interieur van de huizen dat je bezoekt zijn tot in het detail prachtig. Het stemmenwerk van de game is van hoog niveau en de motion capture ligt aan de basis van realistische gezichtsuitdrukkingen.

Conclusie

Quantic Dream heeft weer een pracht van een game opgeleverd. Helemaal in trend van de vorige twee games. De game komt dichter bij Heavy Rain dan bij Beyond: Two Souls. Die laatste liet wat steken vallen qua immersie, maar daar doet Detroit: Become Human het gelukkig beter. Het verhaal is een spannende rollercoaster waarvan jij de handen aan het stuurt hebt. Al wie houdt van dit type game, moet Connor, Markus en Kara zeker in huis halen. Als personages in de game dan, op een echte android is het nog wachten geblazen.

Detroit: Become Human (PS4)
8,5 Onze score
Gameplay8
Graphics9
Geluid8
Levensduur8

Recent articles

Pro Cycling Manager 2021 (pc) en Le Tour de France 2021 (PS4) review – Pogacar het vuur aan de schenen

Op moment van schrijven rijdt toptalent Pogacar het peloton aan flarden en is diezelfde Sloveen al na drie etappes de gedoodverfde kandidaat zichzelf op...

NieR Replicant review – op zijn eigen manieR

De originele NieR scheerde geen hoge toppen, maar na een succesvolle opvolger (NieR Automata) waren we best benieuwd om de vernieuwde versie van het...

Outriders review – shooter uit Hollywood

De aarde is naar de bom, de mensheid heeft de planeet helemaal uitgeput en gaat elders op zoek naar grondstoffen. Twee schepen worden de...

It Takes Two – Ongeziene multiplayerervaring

Games die je samen op de bank speelt, met een bak bier tussen de benen en grote bak popcorn op de salontafel genieten onze...

Trolls: Wereldtour review – Van geen kleintje vervaard + wedstrijd

De originele Trolls, de kleurrijke popjes met hoge kuiven, dateert uit 2016 en werd verrassend genoeg een muzikaal hoogstaande film. Het vervolg is nu...

Hoogdagen

In het nieuwe jaar moet ik misschien eerst starten met een update. Ik ben ondertussen een jaartje ouder geworden. Vanaf nu is het: "Aangenaam,...
Valeska Remmery
Valeska Remmery
Filmfan, gameliefhebber en heeft een pen vlotter dan een kangeroe op LSD.

Leave a Reply