REVIEW. Lost Sphear: Japans rollenspel voor dummies

Een Japanse RPG is zoals een sushi: je vindt het heerlijk of blijft er liever zo ver mogelijk vandaan. De typerende tekenfilmstijl en diepgaande gameplay zijn veelal weggelegd voor de doorwinterde speler. En laat Losh Sphear net zo’n game zijn. Ideaal voer voor wie verlekkerd is op het genre, veel te pikante plakrijst voor de mainstream gamer. – door Pieter Kesselaers

[dropcap]Na[/dropcap] de enigszins tegenvallende voorganger, I am Setsuna, hadden de makers ‘t één en ‘t ander recht te zetten. De gezellige deuntjes, het mysterieuze verhaal en unieke monsters waren dan wel talrijk aanwezig, toch was het allemaal nogal gewoontjes. Te gewoon voor een rollenspel dat het vooral moet hebben van trendsettende features en unieke verhaalvertelling. Indien daar geen sprake van is, scoren dergelijke titels niet hoger dan gemiddeld een zesje. Even kijken of Lost Sphear het beter doet.

Lost Sphear vertelt het verhaal van een knul genaamd Kanata, die beschikt over een mysterieuze kracht waarmee hij een deels verdwenen wereld kan herstellen. Daarvoor krijgt hij de niet te onderschatten hulp van een groepje kameraden. Locke, een jonge knul die houdt van eten en slapen en jeugdvriendin Lumina. Je hoort het al, voor het verhaal zullen er geen Oscars uitgereikt worden. Sterker nog, het plot is minstens even cliché als de afloop van Temptation Island. Je wordt wakker, ontdekt dat je een superkracht hebt en probeert vervolgens de wereld te … redden. Dorpjes zijn bedekt met een dichte mist (of noem het gerust een dik pak sneeuw) die alleen het hoofdpersonage kan doen verdwijnen. Door de herinneringen te verzamelen herstel je beetje bij beetje alles weer naar zijn oorspronkelijke staat. De zogenaamde ‘memories’ liggen verspreid over de map en krijg je na het verslaan van een van de talrijke eindbazen.

Vulcosuits

Het aanbod van de te bekampen vijanden varieert enorm. Je komt ze onderweg tegen in alle maten en vormen, kleuren en geuren. De enorme variatie draagt bij tot de verder charmante spelwereld. Kleine schattige planten, grote apen gewapend met schild en speer en metalen robots. Soms waanden we ons even in de wondere wereld van Pokémon. Maar verwacht geen hoogstaande beeldkwaliteit, wat dan wel weer bijdraagt tot het immer aanwezige nostalgische aspect. Geen hoogwaardige cinematische filmpjes, dus, die kwamen we doorheen onze tien uur durende speelsessies niet tegen.

De manier waarop je aan het vechten gaat, is zoals vanouds. Je wacht tot het jouw beurt is, kiest een aanval en wacht vervolgens weer tot de slag of magische spreuk toegediend is. Later in de game krijg je toegang tot de zwaar bepantserde uitrustig. De zogenaamde Vulcosuits zijn echter beperkt bruikbaar en kunnen weer opgeladen worden in dorpjes of met een zeldzaam voorwerp. Zorgvuldig uitkiezen wanneer en hoe je ze inzit zorgt voor extra diepgang in de gevechten.

Als liefhebbers van Chrono Trigger en Final Fantasy, onthaalden we Lost Sphear met open armen. Na een groot deel van de game doorloopt te hebben, lijkt het alsof we het allemaal al eens meegemaakt hebben. De makers hebben duidelijk op safe gespeeld. Al kunnen we de enorme variatie aan vijanden, charmante dorpjes en uitbouwmogelijkheden van de personages zeker waarderen.

Lost Sphear is beschikbaar voor pc, Nintendo Switch en PS4

Lost Sphear (Switch)
6.9 Onze score
Gameplay6.5
Graphics6
Geluid7
Levensduur8

Recent articles

It Takes Two – Ongeziene multiplayerervaring

Games die je samen op de bank speelt, met een bak bier tussen de benen en grote bak popcorn op de salontafel genieten onze...

Trolls: Wereldtour review – Van geen kleintje vervaard + wedstrijd

De originele Trolls, de kleurrijke popjes met hoge kuiven, dateert uit 2016 en werd verrassend genoeg een muzikaal hoogstaande film. Het vervolg is nu...

Hoogdagen

In het nieuwe jaar moet ik misschien eerst starten met een update. Ik ben ondertussen een jaartje ouder geworden. Vanaf nu is het: "Aangenaam,...

‘Als je van spelen leren kan’ van Nele Flamang (boekrecensie)

Door de drukte van het leven zien we wat ons het meest dierbaar is over het hoofd: onze kinderen. In haar nieuwe boek Als...

Compaan legt brug tussen generaties: ‘Kijk! Moemoe wil videobellen’

Onze (over)grootmoeder is net zoals haar leeftijdsgenoten: ze zit vaak eenzaam in haar kamer, leest de Dag Allemaal,...

Vier vreemde sporten die je tijdens de zomerdagen kan doen

Nu het zonnetje weer schijnt, stromen de terrassen vol, worden de barbecues aangestoken en zoekt men massaal de parken en stranden op. Heerlijk die...
Pieter Kesselaers
Pieter Kesselaers
Pieter richtte in 2016 Men's Room op, hetzelfde jaar waarin hij werk maakte van zijn zoontje Nibe. Houdt zich verder bezig met gamen, lezen en als er nog tijd overschiet: een loopje in het park.

Leave a Reply