REVIEW. Need for Speed Payback: van de ene cutscène in de andere

lekkere adresjes

BareFood Giulia: hippe ontmoetingsplaats voor genieters

Lange tafels, kunst en dierenschedels aan de muur en uitzicht over het groene Hasseltse Leopoldplein. BareFood Giulia is een...

MAVEN: high-end vleesrestaurent in Antwerps pakhuis op ‘t Zuid

Het getuigt van een flinke portief lef om in een tijdperk waarin vegetariërs als hip en trendy beschouwd worden,...

‘Viva Sara is koffie en thee met een verhaal’

Je kan een bakje troost drinken en je kan een bakje troost drinken in stijl. Bij Viva Sara in...
Alain Van Der Steen
Alain is de oudste van de redactie en er wordt verteld dat hij lang geleden nog tegen de Duitsers gevochten heeft. Waarschijnlijk in Call of Duty, denken we.

[dropcap]Payback[/dropcap] is de zoveelste game uit de populaire gamereeks Need for Speed. Ik heb de laatste twaalf uitgaves gemist, dus ik was uitermate benieuwd of ik überhaupt wat gemist heb. Er is maar één manier om uit te vinden of ik de Need for Speed krijg. Gassen met dat ding.

Het eerste anderhalf uur blijf je grotendeels met een Need for Speed zitten. Het spel start met een cinématisch verhaal dat evenveel spanning heeft als een lekke band en introduceert personages die evenveel pit hebben als een banaan. Af en toe schrik je tussen de GCI-scenes wakker wanneer blijkt dat je effectief even aan de bak moet.

De focus ligt blijkbaar ook meer op het verhaal want terwijl je van de ene cutscène naar de volgende rijdt, blijven de personages onderling een gesprek voeren waarvan ik persoonlijk inhoudelijk niet veel heb van meegekregen. Ik ben nu eenmaal geen vrouw, ik kan geen twee dingen tegelijk. Ik heb dus de keuze om mijn aandacht te houden bij de nietszeggende dialoog en ondertussen mijn wagen op te vouwen rond de eerste de beste lantaarnpaal of het constante gebabbel te negeren en al driftend het tegemoetkomende verkeer stijlvol te omzeilen.

Klasse, klasses of klassen?

De drie hoofdkarakters in de story mode verschillen fundamenteel niet zoveel van elkaar maar ze zijn alle drie verbonden aan een of twee van de vijf verschillende autoklassen: race, off-road, drift, drag en runner. Die laatste klasse is in principe te gebruiken wanneer je de politie op hardhandige wijze van je wil afschudden. Ik voelde niet veel verschil tussen de verschillende klassen: met de racer kan je even zo goed off-road en de runner is niet de enige waarmee je de politie van de weg kan beuken. De drift reageert wel wat nerveuzer en de drag kan je beter alleen in de drag missies gebruiken want die dingen gaan de bocht om met dezelfde souplesse als een nijlpaard op rolschaatsen.

The Need for Speedcards

Door de verschillende missies te winnen ontvang je geld, reputatiepunten en “speed cards”. Dat laatste klinkt spannender dan het is: je moet blind één van drie kaarten selecteren waarom je een upgrade ontvangt waar je al dan niet wat aan hebt. Je kan dus niet je auto tunen naar eigen smaak of rijstijl, je moet het doen met de kaarten die je treft. In de tuning shops die her en der over de map verspreid zijn kan je je verdiende centen uitgeven aan andere upgrades maar ook hier is het niet exact de natte droom van de doorsnee hobby-tuner.Je kan ook kiezen om je gewonnen speed cards niet gelijk op je auto te installeren maar in te zetten voor tokens in de tuning shops.

Zowel in je garage als tijdens een race via “live-set up” kan je wat minimalistische dingen zoals camber of auto-hoogte instellingen veranderen. Met die “live setup” komt dat er uiteindelijk op neer dat je, in volle race, camber probeert aan te passen van een auto die dus op dat moment alweer rond die lantaarnpaal gevouwen zit omdat je nu eenmaal geen twee paar ogen hebt. Dit soort van setup instellingen vind ik bovendien niet passen bij een arcade racer en geeft aan dat het spel zijn eigen identiteit kwijt is … of misschien nooit gevonden heeft.

Pimp me up!

De mogelijkheden om je auto te verfraaien zijn best wel uitgebreid maar missen een beetje persoonlijkheid zoals je die nog had tijdens de “Underground”-afleveringen van de franchise op de PS2. En eerlijk gezegd, heb ik als gaming-veteraan van de PS1, 2, 3 en nu 4 ondertussen al lang geen behoefte meer aan het inkleuren van mijn bolide. Ik wil gewoon raggen met dat ding.

Multip(l)ay(er)back

Ja, multiplayer heb je ook, hoera! Die werkt uitstekend en je kan kiezen tussen een “casual” speedlist om aan deel te nemen of een “ranked”. De casual heeft geen enkel effect op je reputatie, de ranked uiteraard wel, maar daar kan je pas aan deelnemen wanneer je voertuig opgefokt is vanaf een bepaald level.

Saai, ongeïnspireerd, repetitief, zielloos … dat vat het jammer genoeg zo’n beetje samen. Ik heb me echt door de Story Mode moeten worstelen en dat gevoel heb ik niet meer gehad sinds mijn laatste jaar in het middelbaar onderwijs. Ik moet toegeven dat ik van nature uit meer van simulatie racen houd dan van arcade, maar ik vind het af en toe wel leuk om een keertje met het verstand op nul en de blik op oneindig gewoon met de tanden op elkaar te gassen. Maar bij NFS Payback is dat gevoel snel over. Het spel vindt ook z’n identiteit niet: de hoofdspelers in het verhaal missen personaliteit en dingen zoals camber aanpassing in een arcade racer is alsof je bij Call Of Duty het uniform van je personage wil veranderen in de kleuren van My Little Pony. Ook de muziek, (top, dat wel), gaat qua genres alle kanten op waardoor er geen sfeer in het geheel komt.

Verdict

Is dit je eerste NFS of ben je een puber die van snelle, flitsend uitziende auto’s houdt, dan kan je hier best wel plezier aan beleven. Ga je al wat langer mee zoals ondergetekende, stel ik voor deze game links te laten liggen en het geld te besteden aan bloemen voor je vrouw.

Need for Speed Payback
6 Onze score
Gameplay5
Graphics8
Geluid7
Levensduur4

Leave a Reply

duurzaam ondernemen

De Groene Stadshut zet duurzaamheid op eerste plaats

Bij De Groene Stadshut in Antwerpen kan je terecht voor ecologische workshops waarin je leert zeep, shampoobars en notitieboekjes maken. ‘We willen mensen tonen...

Lynk & Co: neem een auto-abonnement en red de aarde

Wat als je een abonnement kon nemen op een eigen auto, dat je van het ene op het andere moment kan opzeggen of terug...

HOST (House Of Sweets & Things) – het adres voor de bewuste fashionista

Je kan er terecht voor een verrassende collectie kleding, accessoires, decoratie, lifestyle items én zelfs een kopje koffie met iets zoets. HOST, of languit...

LIVE-TO-EXPRESS: oorbellen uit de jaren zestig (en later)

Fast fashion staat niet in het woordenboek van het jonge Antwerpse team van LIVE-TO-EXPRESS. LTE biedt vintage oorbellen aan die ze gerecupereerd hebben uit...

Zwitsers bedrijf Weleda maakt al honderd jaar 100% natuurlijke producten

Dit jaar viert het Zwitserse bedrijf Weleda haar honderdste verjaardag. Sinds 1921 maakt het 100% natuurlijke en gecertificeerde verzorgingsproducten en geneesmiddelen. De kans is...

Onze favoriete duurzame adresjes: van papierwaren tot mode

Duurzaam, ecologisch en eerlijk winkelen doe je bij onderstaande adresjes. Hier geldt maar één regel: het moet goed zijn voor mens én natuur. Van...

Redopapers: Tille en Linde ondernemen uit liefde voor papier en design

In 2018 werden Tille Lingier en Linde Luyten van Redopapers door Unizo uitgeroepen tot Starters van het Jaar. Met liefde voor papier, design en...

Zalando verkoopt nu ook tweedehandse mode

In onzekere tijden kiezen mensen steeds vaker voor tweedehands kledij. Zalando, Europa's grootste online platform voor mode en lifestyle, lanceerde deze week een nieuw...

Tiny House van 32m² is meest duurzame verblijf in Antwerpen

Het meest duurzame verblijf van Antwerpen is een 16de-eeuwse arbeiderswoning van 32m². Zelfs de locatie is uniek: het huis staat de Paardekensgang, een pittoreske...

soortgelijke content