REVIEW. Wolfenstein II: The New Colossus voor de Switch: hand omlaag!

Wolfenstein II: The New Colussus verscheen in oktober 2017 en was een schot in de roos. Niet veel later werd wereldkundig gemaakt dat de topper ook voor de Nintendo Switch zal verschijnen. Het is nu zover en we gingen aan de slag met wat voor ons de game van het jaar was.

De oorsprong van Wolfenstein gaat terug tot de vroege jaren tachtig. Voor het eerst was het mogelijk om volgers van Hitler naar de nazihemel te sturen. De controversie die daarbij kwam kijken was in die tijd ongezien. Nadien werden de PlayStation en Xbox bijna jaarlijks voorzien van een titel waarin liefhebbers van hakenkruizen, blauwe ogen én blonde haren, de wenkbrauwen deden fronzen.

Wolfenstein II: The New Colossus is de opvolger van The Old Blood, en daarvoor The New Order. De door MachineGames ontwikkelde shooter kan sinds 2014 op flink wat hoerageroep rekenen.

Terror-Billy

‘They’ve built a new world. Armies of steel and thunder. They’re rewriting history. But they forgot about me.’ Dat zijn een van de vele indrukwekkende citaten van William ‘B.J’ Blazkowicz. Hij neemt wederom de verantwoordelijkheid op zich om komaf te maken met de doldwaze intenties van antagoniste Irene Engel. In haar plannen is geen plaats voor eigen meningen, zwarte medemensen en alles wat ook maar een beetje afwijkt van haar idealen. Zie haar gerust als een vrouwelijke Hitler. Niet goed dus.

Als je voor het eerst in aanraking komt met Wolfenstein, dan raden we je aan de voorgaande delen te spelen. Het verhaal zal duidelijker worden en bepaalde gebeurtenissen  zullen je steviger bij de keel grijpen. Dit heeft een positieve invloed over hoe je dit nieuwe deel zal ervaren. Een goede vriend die het loodje gelegd, of gewoon een random soldaat. Het geeft een wereld van verschil.

Nazihonden

Zoals je zelf wel had kunnen raden, maai je je door de game heen een flink aantal nazi’s omver. Daarbij krijg je een gigantisch arsenaal aan wapens ter je beschikking. Gewone pistolen, machinegeweren, laserwapens, bijlen en vlammenwerpers zijn slechts een kleine greep uit de wapenkast van Billy. Als dat nog niet straf genoeg is, kan je elk wapen verbeteren met een extra laadkamer of een scope voor het precisiewerk.

De vijanden die je onderweg tegenkomt vragen telkens een andere aanpak. Honden leg je beter zo snel mogelijk tegen de grond, grote robots vragen dan weer een tactische benadering met behulp van een laserwapen. Een nazi vanachter verrassen geeft niet alleen veel voldoening, het ziet er ook nog eens indrukwekkend uit. Benen worden afgehakt, messen in hoofden gepland, nekken worden gebroken. Het draagt allemaal bij tot de zieke setting waarin je wordt ondergedompeld.

Conclusie

Dat de Nintendo Switch een pak minder krachtig is dan de PS4 en Xbox One, wordt met Wolfenstein II nog maar eens duidelijk. Niet dat het ons stoorde, want de setting blijft zelfs na het voltooien van het origineel meer dan indrukwekkend. En deze fantastische shooter erveran vanop het toilet of op de tram is een droom die werkelijkheid wordt. We kunnen alleen niet verzwijgen dat er wat van de grafische details verloren gaan (gezichten zien er bijvoorbeeld een stuk minder scherp uit) en dat de besturing toch flink wat wennen is. Wie het origineel nog niet gespeeld heeft en vaak onderweg is, doet hiermee een geweldige koop.

Wolfenstein II: The New Collosus (Switch)
8.1 Onze score
Gameplay8.6
Graphics7.3
Geluid8.2
Levensduur8.2

Recent articles

Outriders review – shooter uit Hollywood

De aarde is naar de bom, de mensheid heeft de planeet helemaal uitgeput en gaat elders op zoek naar grondstoffen. Twee schepen worden de...

It Takes Two – Ongeziene multiplayerervaring

Games die je samen op de bank speelt, met een bak bier tussen de benen en grote bak popcorn op de salontafel genieten onze...

Trolls: Wereldtour review – Van geen kleintje vervaard + wedstrijd

De originele Trolls, de kleurrijke popjes met hoge kuiven, dateert uit 2016 en werd verrassend genoeg een muzikaal hoogstaande film. Het vervolg is nu...

Hoogdagen

In het nieuwe jaar moet ik misschien eerst starten met een update. Ik ben ondertussen een jaartje ouder geworden. Vanaf nu is het: "Aangenaam,...

‘Als je van spelen leren kan’ van Nele Flamang (boekrecensie)

Door de drukte van het leven zien we wat ons het meest dierbaar is over het hoofd: onze kinderen. In haar nieuwe boek Als...

Compaan legt brug tussen generaties: ‘Kijk! Moemoe wil videobellen’

Onze (over)grootmoeder is net zoals haar leeftijdsgenoten: ze zit vaak eenzaam in haar kamer, leest de Dag Allemaal,...
Pieter Kesselaers
Pieter Kesselaers
Pieter richtte in 2016 Men's Room op, hetzelfde jaar waarin hij werk maakte van zijn zoontje Nibe. Houdt zich verder bezig met gamen, lezen en als er nog tijd overschiet: een loopje in het park.

Leave a Reply