RIDE 4 (PS4) review – Frustrerend leuk

In RIDE 4 rijd je voor de verandering eens op twee wielen. Dat maakt de game niet per se half zo leuk.

De RIDE-franchise heeft in de voorbije drie edities de ambitie getoond om zich als de Gran Turismo van de tweewielers te profileren. Of dat een goeie zaak is of niet laat ik in het midden want GT schittert met een uitgebreid aantal voertuigen en prachtige graphics maar komt tekort op andere vlakken die van een game een echte sim racegame maken. Benieuwd welke richting RIDE 4 is ingeslagen, ruilen we ons mondmasker en ontsmettingsgel voor een helm en handschoenen en starten onze PS4 motor. Alain Van Der Steen

Om direct bij de carrière modus met de motor in huis te vallen, valt het op dat er nog meer mosterd bij GT wordt gehaald. Je kiest om te starten in de Europese, Aziatische of Amerikaanse league. Elke league vertegenwoordigt een aantal circuits binnen die geografische zone. Door punten te scoren bij het behalen van bronzen, zilveren en gouden doelstellingen, werk je jezelf naar een puntenaantal dat het rechtvaardigt om mee te doen aan de Wereld League. Dat puntenaantal bereik je alleen wanneer je op alle onderdelen minstens de bronzen doelstelling hebt behaald. Van daaruit kan je je opwerken naar De World Superbikes en de World Endurance Leagues.

Zoals bij GT moet je eerst allerlei proeven afleggen om je vaardigheden te tonen en een licentie te behalen om aan de league te mogen meedoen. Echte kampioenschappen zijn er niet dus je betrokkenheid bij het geheel is matig. Elke league wordt in stukken gescheurd door een combinatie van alleenstaande races, tijdritten en track tests. De eerste twee spreken voor zichzelf. Met de tracktest moet je over een deel van dat bepaald circuit door een reeks virtuele poorten rijden die je eigenlijk dwingen om de juiste racelijn te leren rijden.

ai

Welk onderdeel het ook is, frustratie viert hoogtij. In de races blijkt het soms quasi onmogelijk om zelfs maar de bronzen doelstelling te halen. De AI is erg snel, en in bepaalde bochten lijkt het ronde na ronde alsof het spel vergeten is waar jij en je motor zijn. Zelfs op de race lijn en ultra voorzichtig word je geconfronteerd met een weggedrag dat je in het echte leven enkel zou ervaren wanneer je over de inhoud van een vijfliter tonnetje olijfolie rijdt. Elke poging om dit met je controller te corrigeren wordt genegeerd, noch je rijder noch je machine reageren op wat je doet. De halve seconde voorsprong die je met zweet en tranen over de rest van de ronde bij elkaar hebt gereden wordt zo tenietgedaan en in een tijdspanne van twee à drie seconden zie je jezelf terugvallen van de leiderspositie naar positie acht of negen. Zelfs op circuits zonder dit type deprimerende bochten is de AI zelfs op de allerzwakste stand bloedsnel en lijkt het alsof het spel na je 10e poging medelijden krijgt en je de derde plaats, lees: bronzen doelstelling, cadeau doet.

Ook is de AI niet verlegen om je te pas en te onpas van je motor te rossen via de meest vreemde acties. De AI gaat vaak ook bizar snel door de scherpste bochten om dan op de rechte stukken een 30 tot 40 km/u lagere topsnelheid te hebben dan jij. Alles tezamen geeft het weinig voldoening aan het racen zelf. Je voelt je ofwel genaaid omdat je helemaal achteraan bent geëindigd ofwel kom je als overwinnaar over de finish in de wetenschap dat je de winst cadeau hebt gekregen.

frustoforie

Het rijgevoel en physics van de motoren zijn fenomenaal. De 250+ machines die je ter beschikking kan hebben, voelen allemaal anders aan en bieden telkens weer een nieuwe uitdaging tegenover de vorige motoren die gebruikte. Vanwege de teleurstellende AI tijdens de races, lijken de timetrials dus de ideale manier om plezier te beleven aan het feit dat jij en je machine enkel de strijd aanbinden tegen het circuit en de klok. Maar ook hier zal de frustratie snel de overhand nemen. Raak je in de bocht met je knie een grassprietje dan stopt het geheel met de melding “test failed” en word je teruggestuurd naar het time trial menu. Raak je in sommige bochten nog maar het randje van de curb, zelfde verhaal. Ga je te breed in de bocht, zelfde verhaal. Niet alleen word je onrechtvaardig bestraft voor dingen die geen tijdsvoordeel opleveren, maar is het onbegrijpelijk dat je tijd niet gewoon ongeldig wordt, maar dat je wel kan doorrijden om het de volgende ronde opnieuw te proberen. Waarom terug naar het menu om 2 laadtijd-minuten later pas weer de baan op te kunnen? Zo raak je nooit in een opbouwend ritme.

uithoudingsvermogen

Dit is dus een game voor volhouders, wat benadrukt wordt door een gamemode die een gamechanger van formaat in het genre is: Endurance. Ook in de gewone kortere races moet je rekening houden met bandenslijtage, maar bij Endurance wordt dat alles naar een hoger niveau getild. In races die je kan instellen van twintig minuten tot 24 uur real-time racen, zal je je tempo strategisch moeten bepalen in lijn met je keuze voor een soft, medium of harde compound en de hoeveelheid benzine die je meehebt. Op het juiste moment pitten hoort daar uiteraard bij en dat geeft je de tijd om je verkrampte vingers rust te gunnen, terwijl je kijkt naar de mooi geanimeerde pit crew die voor jou aan de slag gaat.

oogverblindend geluid in de oren

De graphics zijn van een eenzaam hoog niveau. Droog, nat, tijdstip van de dag/nacht, het maakt allemaal niet uit, je rijder beweegt soepel en stuurt je prachtig gedetailleerde machines door een decor dat zijn gelijke niet kent binnen het PS4 race genre. Al dat moois wordt begeleid door een motorgeluid dat je het idee geeft dat je op het echte ding zit.

the real driving simulator

RIDE 4 is met liefde en oog voor visueel detail gemaakt. Hou je van spannende races, dan gaat RIDE 4 je dat niet geven. Net zoals zijn grote 4-wielenbroer is RIDE 4 “The Real Driving Simulator” op twee wielen maar zonder een bevredigend racy gevoel te geven. Zelfs een hardcore simulatie racegame moet de speler een dosis fun geven en dat mist RIDE 4 toch wel. De gemiddelde racer die behalve gamen nog andere dingen te doen heeft op een dag, gaat hier meer frustratie dan plezier aan beleven. De purist die zich door die frustratie kan bijten, stapt het absolute motor Walhalla binnen met een waanzinnig aanbod van meer dan 250 machines die je kan besturen over 34 circuits en is het dus eigenlijk bijna aan zichzelf verplicht om deze game uitgebreid aan de tand te voelen. M

Update 15 september 2020 – PlayStation 5 en Xbox Series X: Wie Ride 4 voor PS4 of Xbox One koopt, zal vanaf de release van de next-genversie op 21 januari 2021 de game gratis kunnen downloaden voor Xbox Series X en PS5. Dit geldt ook voor alle downloadbare content die tot dan aangekocht wordt.

Recent articles

Pro Cycling Manager 2021 (pc) en Le Tour de France 2021 (PS4) review – Pogacar het vuur aan de schenen

Op moment van schrijven rijdt toptalent Pogacar het peloton aan flarden en is diezelfde Sloveen al na drie etappes de gedoodverfde kandidaat zichzelf op...

NieR Replicant review – op zijn eigen manieR

De originele NieR scheerde geen hoge toppen, maar na een succesvolle opvolger (NieR Automata) waren we best benieuwd om de vernieuwde versie van het...

Outriders review – shooter uit Hollywood

De aarde is naar de bom, de mensheid heeft de planeet helemaal uitgeput en gaat elders op zoek naar grondstoffen. Twee schepen worden de...

It Takes Two – Ongeziene multiplayerervaring

Games die je samen op de bank speelt, met een bak bier tussen de benen en grote bak popcorn op de salontafel genieten onze...

Trolls: Wereldtour review – Van geen kleintje vervaard + wedstrijd

De originele Trolls, de kleurrijke popjes met hoge kuiven, dateert uit 2016 en werd verrassend genoeg een muzikaal hoogstaande film. Het vervolg is nu...

Hoogdagen

In het nieuwe jaar moet ik misschien eerst starten met een update. Ik ben ondertussen een jaartje ouder geworden. Vanaf nu is het: "Aangenaam,...
Alain Van Der Steen
Alain Van Der Steen
Alain is de oudste van de redactie en er wordt verteld dat hij lang geleden nog tegen de Duitsers gevochten heeft. Waarschijnlijk in Call of Duty, denken we.

Leave a Reply