REVIEW. Steep: Road to the Olympics: opwarmen voor de Spelen in Pyeongchang

[dropcap]Steep[/dropcap] biedt reeds sinds een jaar een open wereld aan waarin je bergen afdaalt terwijl je halsbrekende toeren uithaalt op ski’s, snowboard of een slee. Voor diegenen waarvoor dat nog niet extreem genoeg is, kan je ook gewoon paraglidend of met een wingsuit een berg afdalen. De Olympische Winterspelen in Pyeongchang, Zuid-Korea, in februari 2018 bleken een inspiratie voor de makers van de game om een passende DLC aan te bieden met “The Road to the Olympics”. Hoog tijd dus om me in een blitse ski-outfit te hijsen in een poging om virtueel cool te zijn.

Ice Age VI: Continental Drift Collision Course?

Zoals ik al aangaf legt Steep vooral de nadruk op “extreem”, dus langlaufen of figuurschaatsen moet je niet verwachten. Ook niet in deze DLC op je weg naar Olympische faam. De hoofdmoot wordt je in carrière vorm voorgeschoteld, waar je simpelweg 1 van de 8 naamloze personages moet kiezen en voor je het weet sta je aan het eerste startpunt. De personages hebben geen verschillen in eigenschappen dus de keuze die je maakt heeft geen enkele invloed op hoe je speelt.

Ondergetekende heeft nog nooit op ski’s gestaan en is ook geen kenner van de verschillende disciplines, dus terwijl ik driftend lukraak een berg op 1 van de 3 continenten afdaal, doe ik allerlei trucs die allemaal een naam hebben waar ik nog nooit van gehoord heb. Behalve succesvol trucs uitvoeren blijk ik ook een ongekend talent te hebben om stijlloos te pletter te slaan tegen een rots, een boom of wat er ook maar in de weg kan staan op mijn dollemans rit naar eeuwige glorie.

Slalom, slalom baby?

De Road to the Olympics geeft je geen keuze in welke discipline je wil uitblinken. Om in de extreme attitude van de hoofgame te blijven wordt je tijdens je korte carrière klaargestoomd om als eerste in de sport, een gouden medaille te winnen in 3 verschillende disciplines tijdens dezelfde winterspelen. De route die je coach voor je heeft uitgestippeld in de countdown naar de spelen, bestaat dus vooral uit trainen en meedoen aan kwalificatiewedstrijden in “Slopestyle”, “Half-pipe” en “Big Air”.

Het is in den beginne allemaal wel leuk maar door het repetitieve karakter van wat je moet doen gecombineerd met de frustratie dat je nooit het gevoel hebt dat je écht de tricks van je personage onder controle hebt (vooral bij de half-pipe) maakt dat je spelsessie nooit langer dan een uurtje zal duren.

Tijdens de carrière-modus knaagt de hele tijd de vraag wanneer je aan de slag mag in de klassieke disciplines: slalom, afdaling en bijvoorbeeld de Super-G. Het antwoordt blijkt uiteindelijk: wanneer je maar wil, maar niet tijdens je carrière.

De Notenkraker

De pistes in de klassieke sporten hebben de originele lay-outs zoals die in februari in Zuid-Korea zullen uitgestippeld zijn. Dat limiteert het geheel natuurlijk naar slechts 1 piste per discipline. Het is behoorlijk pittig om überhaupt de finishlijn te passeren, dus het traject memoriseren is absoluut noodzakelijk vooraleer je ook maar kan beginnen denken aan je tijden bij te schaven. Op je weg naar beneden richting de top kan je dan alvast meedingen naar de titel van enkele nieuwe disciplines die ik ontwikkeld heb: de “honderd-meter-buikschuiven” en het “freestyle notenkraken” want je zal meer dan je lief hebt te maken hebben met een harde paal in je kruis waar je helemaal niet op zat te wachten. Bij de slalom ben ik trouwens nog steeds niet voorbij het vierde poortje geraakt.

Another one bites the snow

Het ziet er visueel allemaal netjes uit en geeft je daardoor ook af en toe een bevrijdend gevoel van sneeuw en zuivere zuurstof. Die euforie wordt echter meermaals afgewisseld met een frustrerend gebrek aan controle en een moeilijkheidsgraad die varieert van “kinderspel” tot “onmogelijk”.

Het hele concept richting de Olympische Winterspelen had wat breder uitgewerkt gemogen maar ik respecteer dat de makers trouw zijn gebleven aan de roots van het spel en het feit dat dit geen full game is maar slechts een uitbreiding. Het zal dan ook geen revolutie in het genre teweegbrengen maar leent zich wel uitstekend voor die momenten dat je even snel wat tussendoor wil spelen.

Steep: Road to the Olympics (PS4)
7.3 Onze score
Gameplay7.5
Graphics8.5
Geluid7
Levensduur6

Recent articles

Pro Cycling Manager 2021 (pc) en Le Tour de France 2021 (PS4) review – Pogacar het vuur aan de schenen

Op moment van schrijven rijdt toptalent Pogacar het peloton aan flarden en is diezelfde Sloveen al na drie etappes de gedoodverfde kandidaat zichzelf op...

NieR Replicant review – op zijn eigen manieR

De originele NieR scheerde geen hoge toppen, maar na een succesvolle opvolger (NieR Automata) waren we best benieuwd om de vernieuwde versie van het...

Outriders review – shooter uit Hollywood

De aarde is naar de bom, de mensheid heeft de planeet helemaal uitgeput en gaat elders op zoek naar grondstoffen. Twee schepen worden de...

It Takes Two – Ongeziene multiplayerervaring

Games die je samen op de bank speelt, met een bak bier tussen de benen en grote bak popcorn op de salontafel genieten onze...

Trolls: Wereldtour review – Van geen kleintje vervaard + wedstrijd

De originele Trolls, de kleurrijke popjes met hoge kuiven, dateert uit 2016 en werd verrassend genoeg een muzikaal hoogstaande film. Het vervolg is nu...

Hoogdagen

In het nieuwe jaar moet ik misschien eerst starten met een update. Ik ben ondertussen een jaartje ouder geworden. Vanaf nu is het: "Aangenaam,...
Pieter Kesselaers
Pieter Kesselaers
Pieter richtte in 2016 Men's Room op, hetzelfde jaar waarin hij werk maakte van zijn zoontje Nibe. Houdt zich verder bezig met gamen, lezen en als er nog tijd overschiet: een loopje in het park.

Leave a Reply