Terugblik 2018: de beste games volgens de redactie van Men’s Room

2018 was een uitstekend jaar voor gamers. Er verschenen tientallen toppers die ook op de redactie in de smaak vielen. Wij verzamelden onze favoriete titels in een handig overzicht.

Detroit Become Human (Valeska) – review

Quantic Dream bracht met Detroit Become Human, na Heavy Rain en Beyond: Two Souls alweer een spannende emotionele rollercoaster. Je kruipt in de huid van drie verschillende personages, wiens verhaallijnen elkaar kruisen. De game doet je over zowel de emotionele als de politieke kant van al wat gebeurt nadenken en schotelt je zo regelmatig een stevig dilemma voor. Slaag je er in iedereen te redden of ga je de andere kant op? Hoe dan ook, de game doet wat met je.

Spider-Man (Valeska)

Naar Spider-Man keek ik al even uit. Met veelbelovend beeldmateriaal en met Insomniac Games achter het roer had ik er wel het nodige vertrouwen in. De verwachtingen werden gelukkig ook ingelost. Het is enorm leuk om als Spidey doorheen New York te slingeren van gebouw naar gebouw. De combat zit goed in elkaar en de game ontbreekt het gelukkig ook niet aan de kenmerkende Peter Parker-humor.

Assassin’s Creed Odyssey (Valeska) – review

Zo één van die games waar je uren in kan vertoeven. Heel aangename gameplay mechanics in een grootse wereld met enorm aanbod aan hoofd- en zijmissies. Mooi ook dat Ubisoft de mogelijkheid biedt de game als man of vrouw te spelen. Oh ja en de Spartan kick gebruiken om de vijand in de ravijn te sjotten is dikke fun. Net als op Phobos rondrijden, in de eenhoorn-skin met bijhorende regenboog-sterrenstof. Je leest het al, ik betrapte mezelf er regelmatig op dat ik vergat de main story te spelen.

Assassin's Creed Odyssey 1

God of War (Dennis)

God of War kwam in april al uit, maar ik ben er in oktober pas mee begonnen. Damn, wat ziet het er
fenomenaal vet uit. Ik durf rustig te zeggen dat ik nooit eerder een mooiere game speelde. De
gevechten met de vele, soms reusachtige mythologische wezens zijn VET! Omdat deze gevechten
wat vaak onderbroken werden voor het verhaal en door soms wat saaie puzzels, staat deze game
slechts op een derde plek. Dat is overigens puur een kwestie van smaak, want het verhaal over de
Noorse mythologie en de relatie tussen vader en zoon is wel degelijk erg sterk, maar ik ben meer van
het doorspelen.

Hollow Knight (Dennis) – review

Urenlang rondzwerven in een ondergronds stelsel om steeds een stapje verder te komen. Hollow
Knight gooit je letterlijk en figuurlijk in het diepe, maar onderweg zal je steeds meer vaardigheden
bemachtigen om obstakels die eerder onoverbrugbaar leken te overbruggen. Het is een ontzettend
donkere, maar sfeervolle game met fantastische graphics en dito audio. Het ontdekken op zich is al
een geweldige bezigheid, maar de vele vreemde personages en pittige eindbaasgevechten die je
tegenkomt, maken dit één van de sterkste titels van 2018. Het spel belandt net naast de nummer één
positie, omdat je op het eind wat vaak heen en weer moet reizen. Als je van de wat pittigere games
houdt, dan is dit zeker een aanrader. Mijn volledige review lees je overigens hier.

Celeste (Dennis)

Over pittige games gesproken… Celeste is waarschijnlijk de game waarin ik het vaakst het loodje heb
gelegd. Het verhaal gaat over Madeline, een meisje met weinig zelfvertrouwen die vastberaden is om
de berg Celeste te beklimmen. Dezelfde hoeveelheid vertrouwen zal jij ook hebben aan het begin van
de game, want met slechts enkele bewegingen en slechts enkele hulpmiddelen tot je beschikking, zal
je de andere kant van ieder level moeten bereiken. Op het eerste gezicht een onmogelijke taak, maar
zodra je merkt dat de eerste lukt, groeien je vertrouwen en vastberadenheid met Madeline mee en
ga je oneindig door. Door tot je de berg beklommen hebt en later de véél moeilijkere B-sides en C-
sides ook hebt uitgespeeld. De drang om een level uit te spelen is zelden zo groot geweest als in
Celeste. Laat je overigens niet afschrikken door het ouderwetse uiterlijk van deze game. Celeste is
gamen zoals het bedoeld is.

F1 2018 (Alain) – review

Al van toen ik het woordje “racen” kon uitspreken ben ik een race-liefhebber, zowel passief als in een duister verleden ook actief. Toen ik zes jaar was zat ik op het toilet al te schakelen met de wc-rolhouder, tja … Al vanaf mijn allereerste PlayStation zijn racegames dus mijn meest gespeelde genre geweest en dat is anno 2018 niet anders. De F1-franchise is er zo eentje die elk jaar het risico loopt om gewoon een update te zijn t.o.v. het vorige jaar. Dat gevoel gaf F1 2018 mij echter niet. Dit is een racegame die in de eerste plaats excelleert in het spelplezier an sich en dit vooral door een perfecte balans te hebben tussen simulatie en arcade.

V-Rally 4 (Alain) – review

Alles wat aan rally games is verschenen op de PS1, 2, 3 en 4 zijn in de voorbije 20 jaar uitgebreid gespeeld geweest in huize Van der Steen. V-Rally 4 heeft eigenlijk geen enkel raakvlak met de iconische c.q. cult-reeks op de vorige consoles, maar de nostalgie van de naam alleen al maakt dit een must-play voor iedere racegame liefhebber.

Warface (Alain)

Een free-to-play game. In principe hou ik daar niet zo van omdat je meestal gehandicapt uit de startblokken schiet, enfin, eerder struikelt, om dan jezelf beetje bij beetje geld te laten ontfutselen als enig redmiddel om toch enigszins progressie in de game te kunnen maken. Niet zo met Warface. Een uiterst speelbare en onderhoudende shooter waarbij ik al van bij het begin kon meedoen voor de prijzen zonder ook maar 1 euro uit te geven. Relatief korte gevechten op kleine slagvelden maakt dit een aanrader voor de FPS-gamer.

Astro Bot … en PSVR! (Pieter)

Na lang overwegen heb ik eindelijk de PlayStation VR aangeschaft, met daarbij meteen een kopie van Astro Bot, de volgens kenners beste platformgame van het jaar. Ik kan dat alleen maar bevestigen: hoe ongelofelijk is het om prachtige werelden te doorkruisen alsof je er zelf in zit. Verder blijft de PSVR mij telkens weer verbazen en is het elke stuiver waard. Dit is de toekomst.

A Way Out (Pieter) – review

De eerste en enige perfecte score gaat naar A Way Out, een actiegame die bedoeld is om met twee te spelen en liefst van al voor samen op de bank. Het spel is niet perfect, maar de manieren waarop je moeten samenwerken om uit de cel te ontsnappen en een geweldige climax op het einde, maakt de ervaring uniek. Leuk detail: om het samen met een vriend online te spelen, heb je maar één exemplaar nodig.

PES 2019 (Pieter) – review

Sjotten, noemen we voetballen in België, blijft één van mijn favoriete bezigheden offline én online. De Master League brengt me jaar op jaar weer terug naar de reeks die het steeds moeilijker krijgt om als winnaar uit de tweestrijd met FIFA te komen. Het gevoel van realisme blijft echter superieur aan dat van EA’s goudhaantje.

Recent articles

Trolls: Wereldtour review – Van geen kleintje vervaard + wedstrijd

De originele Trolls, de kleurrijke popjes met hoge kuiven, dateert uit 2016 en werd verrassend genoeg een muzikaal hoogstaande film. Het vervolg is nu...

Hoogdagen

In het nieuwe jaar moet ik misschien eerst starten met een update. Ik ben ondertussen een jaartje ouder geworden. Vanaf nu is het: "Aangenaam,...

‘Als je van spelen leren kan’ van Nele Flamang (boekrecensie)

Door de drukte van het leven zien we wat ons het meest dierbaar is over het hoofd: onze kinderen. In haar nieuwe boek Als...

Compaan legt brug tussen generaties: ‘Kijk! Moemoe wil videobellen’

Onze (over)grootmoeder is net zoals haar leeftijdsgenoten: ze zit vaak eenzaam in haar kamer, leest de Dag Allemaal,...

Vier vreemde sporten die je tijdens de zomerdagen kan doen

Nu het zonnetje weer schijnt, stromen de terrassen vol, worden de barbecues aangestoken en zoekt men massaal de parken en stranden op. Heerlijk die...

Vijf tips die je helpen in beweging te blijven

We worden er zo vaak op gehamerd om in beweging te blijven, omdat het gezond is voor lichaam en geest. Toch is het soms...
Pieter Kesselaers
Pieter Kesselaers
Pieter richtte in 2016 Men's Room op, hetzelfde jaar waarin hij werk maakte van zijn zoontje Nibe. Houdt zich verder bezig met gamen, lezen en als er nog tijd overschiet: een loopje in het park.

Leave a Reply