Peter Pan-syndroom

Hier zitten we dan allemaal, in onze COVID 19-zomer. Half Vlaanderen kan ondertussen taarten en brood bakken, het wc-papier is terug in stock en godzijdank, de pizza’s van Dr. Oetker met spinazie ook. De wildste dingen die ik de afgelopen maanden heb gedaan zijn: alle wandelingen in onze buurt verkend, de ziekte van lyme opgelopen en … daar stopt het want er was geen energie meer om wild te doen. Ga eens wandelen, zeggen ze dan. Top idee. Freya Broos

Die column schrijven is precies toch iets minder boeiend dan ik me had voorgesteld nu mijn bubbel zich weer beperkt tot vijf personen, en ik met al die mondmaskers mijn eigen vrienden niet meer herken. Het is ook maar een triest jaar om vrijgezel te zijn want nieuwe mensen leren kennen beperkt zich plots tot Tinderpop, of als je echt hip bent, sla je je tent op op Happn. Aan de andere kant, heb ik echt behoefte aan een scharrel die ik, waarschijnlijk letterlijk, zou opgeraapt hebben aan één of andere toog. Ook nog met mijn hopeless romantic bril op, waarmee ik van zijn blote voeten, geen job en geen huis, de man van mijn leven zou gemaakt hebben.

memory lane

Gezien het uitermate boeiende niveau van mijn leven tegenwoordig, zit ik hier op een zondag, een stuk voorbij middernacht, aan mijn computer in mijn videobestanden van de afgelopen tien jaar te graven. Conclusie, naast het feit dat mijn bioritme niet meer werkt, het is al een goed leven geweest. Zoals Lamb zou zeggen: “If I could die this moment, I wouldn’t fear, for I’ve never known completeness like being here“. En dus vanavond doe ik een trip down memory lane met mijn goede vrienden nostalgie en melancholie. Ik kan gemakkelijk uren blijven hangen in deze sferen. Het is eens iets anders dan de gewoonlijke zweet, weed en bier cocktail van de Belgische festival zomer. Wegdromen en in herinneringen blijven hangen. Het verlangen dat die momenten eeuwig zouden duren, verlangen naar de oneindige zomer.

Die jeugd die eeuwig lijkt te duren, want ik begrijp niet goed wanneer dat volwassen worden exact gaat gebeuren. Dat moment wanneer ik alles op een rijtje ga hebben. Ik merk dat de jaren wel voorbij gaan. We worden allemaal, met een beetje geluk, ouder. Toen ik 16 was, dacht ik dat ik wel echt volwassen zou zijn op 21. Vervolgens werd ik 21, en dacht ik op 27 wel echt volwassen te zijn. En zie nu, 30, en ik voel me nog steeds 16. Er is wel een groeiproces. Ik merk dat ik dingen leer en perspectieven veranderen, mede dankzij mijn zelfreflectie, uren therapie en stapels psychologie-boeken. Het heeft er alleszins voor gezorgd dat ik de theorie wel ken, de praktijk is met vallen en opstaan. Telkens wanneer ik weer een stap verder ben en nieuwe inzichten heb gekregen, dan denk ik: “Amai, nu weet ik wel waar het leven om draait.” Maar dan word ik weer wat jaren en ervaringen rijker en blijkt dat mijn beseffen van toen helemaal nergens op slaan. Dat bedoel ik dus: we hebben geen idee wat we aan het doen zijn. Een levenslange cyclus van denken het allemaal te weten en vervolgens te beseffen dat je juist niets weet. Het groeiproces is oneindig. De staat van volwassen zijn bereik je nooit, het is eigenlijk onbestaande.

Peter Pan-syndroom

Vorige week las ik in de krant over een vrouw met een vrij zeldzaam syndroom, ze denkt dat ze een kip is. Daardoor moest ik denken aan het Peter Pan-syndroom. Je weet wel, mensen die nooit volwassen willen worden. Ik voelde in mijn ‘waarom kan niet alles zo blijven’-bui wel enige herkenning. Of dat dacht ik. Mijn leergierige geest leert me echter dat het syndroom van Peter Pan niet zo romantisch is als het lijkt. Het gaat over voornamelijk mannen, vrouwen in de minderheid, die de egocentrische en narcistische fase van het kind zijn nooit ontgroeien. Ze zijn vooral heel goed in verantwoordelijkheid vermijden, en dat alles steken ze achter het excuus van de vrijheid. Ze zijn onbetrouwbaar en rebels, en hebben verder nog wat woede en bindingsproblemen. Euhm, die Peter Pan is plots niet meer zo’n stud en lijkt meer en meer op die kerel die ik dit jaar niet opgeraapt heb aan één of andere toog. Peter Pan is zo charmant, open en tof, maar blijkt dat het gewoon manipulatie is van iemand die vooral angst heeft voor verandering en nood heeft aan bemoederd te worden. Ik denk dat ik Peter Pan toch direct verticaal ga klasseren wanneer ik hem volgende keer tegen kom, want in mijn archief zitten er zo wel al genoeg.

Bon, het is ondertussen 3u en hoewel ik dankzij COVID 19 geen bijzonder drukke agenda heb, wil ik morgen toch op een deftig uur opstaan. Kwestie van de juiste bril op te zetten zodat ik Peter Pan zeker herken wanneer ik hem op blote voeten, zonder job, zonder huis, tegenkom. Sorry Peter, mijn bubbel zit al vol. M

Liefs,
Freya

 

 

 

meer van Freya op www.freyabroos.be

Recent articles

Outriders review – shooter uit Hollywood

De aarde is naar de bom, de mensheid heeft de planeet helemaal uitgeput en gaat elders op zoek naar grondstoffen. Twee schepen worden de...

It Takes Two – Ongeziene multiplayerervaring

Games die je samen op de bank speelt, met een bak bier tussen de benen en grote bak popcorn op de salontafel genieten onze...

Trolls: Wereldtour review – Van geen kleintje vervaard + wedstrijd

De originele Trolls, de kleurrijke popjes met hoge kuiven, dateert uit 2016 en werd verrassend genoeg een muzikaal hoogstaande film. Het vervolg is nu...

Hoogdagen

In het nieuwe jaar moet ik misschien eerst starten met een update. Ik ben ondertussen een jaartje ouder geworden. Vanaf nu is het: "Aangenaam,...

‘Als je van spelen leren kan’ van Nele Flamang (boekrecensie)

Door de drukte van het leven zien we wat ons het meest dierbaar is over het hoofd: onze kinderen. In haar nieuwe boek Als...

Compaan legt brug tussen generaties: ‘Kijk! Moemoe wil videobellen’

Onze (over)grootmoeder is net zoals haar leeftijdsgenoten: ze zit vaak eenzaam in haar kamer, leest de Dag Allemaal,...

Leave a Reply