REVIEW. The Evil Within 2: met dichtgeknepen billen

De originele The Evil Within was een regelrechte aanslag op onze hartspier. Met dichtgeknepen derrière bewandelden we nauwe gangen in angstaanjagende omgevingen. Toch hielden we vol en haalden zonder defibrillator de eindmeet. Met dit vervolg proberen de makers ons opnieuw akelige nachten, pijnlijke steken in de borststreek en beplaste broeken te bezorgen. Onze huisgenoten zijn alvast gewaarschuwd.

Sebastian Castallonos neemt opnieuw de rol van superheld op zich. Hij gaat op zoek naar zijn spoorloos verdwenen dochtertje, nadat zijn woning in vlammen opging. Net wanneer hij de handdoek in de ring gegooid heeft, duikt er een oude bekende op. Zij neemt hem andermaal mee naar de nachtmerrie der nachtmerries, in de hoop zichzelf en zijn oogappel te verenigen. Of dat lukt houden we uiteraard nog in het midden, maar dat het een helse strijd wordt met lelijke gedrochten, kunnen we nu al verklappen.

Obscura

Het griezelige gespuis dat door de straten dwaalt, is niet het enige gevaar. Voor de meeste is het plaatsje een absolute nachtmerrie, andere gebruiken het dan weer als hun speeltuin. Stefano en Theodore maken maar al te graag gebruik van de situatie, om zo hun willetje door te drijven. Stefano Valentini verloor een oog. Doordat hij van bij dicht te maken kreeg met de dood, ging hij zich verdiepen in de kunst. Hij werd geboeid door het exacte moment waarop een persoon komt te overlijden. Volgens hem zijn mensen op dat moment op hun best, op hun mooist. De speler ziet voorbeelden van zijn werkjes opgehangen tegen de muren in de gebouwen van Union. Het moment van de dood, netjes ingekaderd. Geboren in de zieke geest van Stefano, is het Obscura een van de gewelddadigste wezens uit de game. Zie het als een mix tussen een driebenige ballerline en een oud fototoestel. Speciaal.

De andere slechterik is Theodore Wallace, een spiritueel helderziende. Hij gebruikt geen monsters om het leven van Sebastian naar de knoppen te helpen, wel mensen die zich overgeven aan zijn wil. Deze brengen vlammenwerpers mee, die ze gebruiken tegen iedereen die hen in de weg staat. The Harbingers dienen Theodore in zijn zoektocht naar een betere wereld.

Loodloos

Door een gebrek aan kogels wordt de game alleen nog maar beklijvender. Gaandeweg vind je wel lood om je tegenstander mee vol te pompen, maar er zijn vaak momenten waarin je beroep moet doen op een mêlee-wapen. Je zal élke keer alles uit de kast moeten halen. In sommige gevallen kan je het beter op een loopje zetten. Daarmee bespaar je kogels en de kans als een banaan opengetrokken te worden.

Om de hoge moeilijkheidsgraad enigszins haalbaar te houden, wordt de game op veel momenten opgeslagen. Zo hoef je geen grote passages te herdoen wanneer je komt te sterven. Saven kan zoals de meeste games in het genre in safe houses. Dit zijn ruimtes waar je even op adem kan komen, en waar je buiten het bereik van vijanden blijft.

Je bent vrij om te gaan waar je wil en bepaalt zelf je pad. Onderweg kan je daarbovenop materialen vinden om je wapens mee te versterken. Deze verbeteringen hebben echter een minimale impact. Ze zijn wel nét genoeg om het verschil te kunnen maken tijdens een vuurgevecht dat voorheen te moeilijk bleek te zijn. Blijft de graad van moeilijk daarna nog steeds te hoog, dan kan je deze tijdens het spelen gewoon aanpassen.

Conclusie

De sterkte van The Evil Within 2 blijft de spanning die van begin tot eind aanwezig is. Waar de game steken laat vallen, zijn het clichématige verhaal en de minder sterk uitgewerkte open wereld. Anderzijds zullen fans van het betere griezelwerk hier gemakkelijk doorheen kijken.

The Evil Within 2 is verkrijgbaar vanaf 13 oktober voor pc, PS4 en Xbox One.

The Evil Within 2 (PS4)
7.9 Onze score
Gameplay8
Graphics7.5
Geluid7.5
Levensduur8.5

Recent articles

NieR Replicant review – op zijn eigen manieR

De originele NieR scheerde geen hoge toppen, maar na een succesvolle opvolger (NieR Automata) waren we best benieuwd om de vernieuwde versie van het...

Outriders review – shooter uit Hollywood

De aarde is naar de bom, de mensheid heeft de planeet helemaal uitgeput en gaat elders op zoek naar grondstoffen. Twee schepen worden de...

It Takes Two – Ongeziene multiplayerervaring

Games die je samen op de bank speelt, met een bak bier tussen de benen en grote bak popcorn op de salontafel genieten onze...

Trolls: Wereldtour review – Van geen kleintje vervaard + wedstrijd

De originele Trolls, de kleurrijke popjes met hoge kuiven, dateert uit 2016 en werd verrassend genoeg een muzikaal hoogstaande film. Het vervolg is nu...

Hoogdagen

In het nieuwe jaar moet ik misschien eerst starten met een update. Ik ben ondertussen een jaartje ouder geworden. Vanaf nu is het: "Aangenaam,...

‘Als je van spelen leren kan’ van Nele Flamang (boekrecensie)

Door de drukte van het leven zien we wat ons het meest dierbaar is over het hoofd: onze kinderen. In haar nieuwe boek Als...
Pieter Kesselaers
Pieter Kesselaers
Pieter richtte in 2016 Men's Room op, hetzelfde jaar waarin hij werk maakte van zijn zoontje Nibe. Houdt zich verder bezig met gamen, lezen en als er nog tijd overschiet: een loopje in het park.

Leave a Reply