REVIEW. Dragon Quest XI: Echoes of an Elusive Age – Oosten verovert Westen

De kans dat je nog nooit van Dragon Quest hebt gehoord achten we vrij groot. Het is een gamereeks die in het Oosten, en dan bedoelen we niet Limburg, als een van de populairste series ooit beschouwd wordt. Met een ongeoefende duik in het ijskoude water, maken we kennis met alweer het elfde deel.

Verhaal en stijl

Wanneer wij op een dag te horen krijgen dat we de reïncarnatie zijn van een held die ooit de wereld redde, zouden we ons eens goed door de haren krabben, de wenkbrauwen tot ongeziene hoogten doen fronsen en de verteller voor gek verklaren. Al een geluk voor het verhaal van Dragon Quest XI is de protagonist iets heldhaftiger. Hij laat alles en iedereen achter en trekt de wijde wereld in om de waarheid te ontdekken. In het begin doet hij dat alleen, maar al gauw schaart een hele meute zich achter hem aan. Gepakt en gezakt met zwaarden, messen en bijlen nemen ze het op tegen prettig gestoorde wangedrochten zoals wandelende boomstammen, druppels water (yep) en moordlustige konijnen (killer rabbits!). Tja, wij hebben dit ook niet bedacht.

Of het nu goed is of slecht, het zit allemaal netjes verpakt in een heerlijk kleurrijk jasje, een jasje dat overigens klinkt als een elfje dat in je oren pist. Hoe dat ook mag klinken. Audiovisueel en verhaallijk kan je niet tegen zijn, tenzij je ‘s morgens een glas azijn drinkt en als favoriete snack onrijpe citroenen boven een zak paprikanootjes verkiest. Maar ook voor liefhebbers van meer realistische videogames kan de getekende, typerende stijl afschrikken. Bezint eer ge begint. En eer ge 60 euro’s van je bankrekening haalt.

Gameplay

Er is hier bij ons schijnbaar een publiek voor games met exuberante kleurcombinaties, over-the-top gevechten en exotische verhalen. Maar we snappen het wel. Je laat je gezellig neerploffen, moeiteloos meeslepen in een heerlijk avontuur van draken en helden en bestuurt een personage, in dit geval een 16-jarige knul, doorheen werelden van grote mysteries.

In al die jaren is de essentie van Dragon Quest onveranderd gebleven, en dat maakt het allemaal zo speciaal. Je doorkruist een open wereld van bossen, woestijnen en idyllische stadjes en trotseert er het kwaad. De vijanden die je op weg je tegenkomt, kan je netjes ontwijken of uitdagen voor een duel op leven en dood. De gevechten gebeuren verder volledig turn based, wat wil zeggen dat je om de beurt elkaar te lijf kan gaan. Een rake zwaardslag of een streepje donkere magie maken deel uit van je skillset. Door deze methode blijft de game trouw aan de serie.

Vervelend is dat je niet ten allen tijd het spel kan opslaan. Op talloze plaatsen op de wereldmap bevinden zich heilige plaatsen waar je je vooruitgang kan bewaren. Even snel nog een vijand verslaan vooraleer je naar bed gaat, vraagt dus wat meer tijd. Als de nood het hoogst is, kan je ook gewoon de monsters ontwijken en je naar het vorige opslagpunt begeven.

Gelijkaardige spellen zijn vaak diepgaander dan het mes van een sterrenchef, maar bij Dragon Quest XI is een Master in de Architectuur niet nodig. Je ervaart alles vanuit je luie zetel, traint je gezelschap door monsters te verslaan en werkt via het menu aan de specialisatie van de personages. Maak je er moordmachines van die met één messteek een gans bos killer rabbits kan omleggen, of zorg je voor een mix tussen kracht en magie? Om je daarbij te helpen kan je met voorwerpen die je vindt zelf nieuwe wapens en ander kleinood craften of sterkere uitrustingen boetseren. Jij kiest.

Conclusie

Dragon Quest XI is een meesterwerk waar liefhebbers al vele jaren op zitten te wachten. Helaas is de stijl niet voor iedereen weggelegd, en zal de mainstream gamer deze aan zich voorbij laten gaan. Wie toch riskeert een Japanse RPG van dit kaliber in huis te nemen, zal er vele tientallen uren plezier aan beleven.

Dragon Quest XI: Echoes of an Elusive Age (PS4)
8.9 Onze score
Gameplay8.5
Graphics9
Geluid9.2
Levensduur9

Recent articles

om op te eten

Volgens mijn moeder at oma iedere ochtend een kikker als ontbijt. Ik beeldde mij altijd in dat ze het arme diertje zorgvuldig dissecteerde en...

Trolls: Wereldtour review – Van geen kleintje vervaard + wedstrijd

De originele Trolls, de kleurrijke popjes met hoge kuiven, dateert uit 2016 en werd verrassend genoeg een muzikaal hoogstaande film. Het vervolg is nu...

Hoogdagen

In het nieuwe jaar moet ik misschien eerst starten met een update. Ik ben ondertussen een jaartje ouder geworden. Vanaf nu is het: "Aangenaam,...

‘Als je van spelen leren kan’ van Nele Flamang (boekrecensie)

Door de drukte van het leven zien we wat ons het meest dierbaar is over het hoofd: onze kinderen. In haar nieuwe boek Als...

Compaan legt brug tussen generaties: ‘Kijk! Moemoe wil videobellen’

Onze (over)grootmoeder is net zoals haar leeftijdsgenoten: ze zit vaak eenzaam in haar kamer, leest de Dag Allemaal,...

Vier vreemde sporten die je tijdens de zomerdagen kan doen

Nu het zonnetje weer schijnt, stromen de terrassen vol, worden de barbecues aangestoken en zoekt men massaal de parken en stranden op. Heerlijk die...
Pieter Kesselaers
Pieter Kesselaers
Pieter richtte in 2016 Men's Room op, hetzelfde jaar waarin hij werk maakte van zijn zoontje Nibe. Houdt zich verder bezig met gamen, lezen en als er nog tijd overschiet: een loopje in het park.

Leave a Reply